Sheep’in başka uzunluğu
Sheep, Dogs ve Roger Waters’ın Young Nicholas Jon kaydı. Animals 50 duyurusunun müzikal başlangıcı bu eserler. Sony’nin 22 Ocak’ta yayımlayacağı baskı, özgün albümün yanına daha önce yayımlanmamış sürümler koyuyor. Sheep’in özgün radyo kurgusu şimdiden dinlemeye açıldı. Aynı parçanın başka bir kurgusunun sunulması, dinleyicinin şarkının düzenlenişine yeniden bakmasına olanak veriyor. Albümdeki sırasından ayrı dinlenen bir sürüm, karşılaştırmanın başlangıcını değiştiriyor.[1]
David Gilmour, Animals dönemini anlatırken daha yalın ve doğrudan bir ses arayışından söz ediyor. Punk’ın etkisini ise bir olasılık olarak dile getiriyor. Bu anı, Sheep ve Dogs’un yeni sunulan sürümlerini dinlerken bir soru açabilir: Yalınlık, şarkının kurgusunda nasıl karşılık buluyor? Benim için baskının ilginç yanı burada. Yıl dönümü, aynı eser üzerinde farklı seçimleri duyma fırsatını taşıyor; bu seçimlerin hepsini tek bir dönem anlatısına bağlamak gerekmiyor.[1]
Oakland’da konserin bütünü
1977 Oakland Coliseum Arena konserinin tamamı, başka bir karşılaştırma zemini sunuyor. Reinhard Hohlwein’in genç yaşta görüntülediği konser, stüdyodaki ek kayıtların yanına bir sahne akışı getiriyor. Bir şarkının başka sürümüyle bütün bir konser farklı dinleme biçimleri gerektirir. İlki düzenleme kararını öne çıkarır; ikincisi eserlerin bir akşam içinde nasıl sıralandığına dikkat yöneltir. Bu ayrım, kutudaki ekleri tek tek dinlenecek malzemeler olarak düşünmeyi kolaylaştırıyor.[1]
64 sayfalık kitapta Jonathan Lethem’in yazıları, Hohlwein’le söyleşi ve Aubrey Powell’ın kapak çalışmasına ilişkin anıları yer alıyor. Kayıt oturumlarından, Battersea Elektrik Santrali’ndeki kapak çekiminden ve turneden fotoğraflar da eklenmiş. Bunlar albümün çevresini görünür kılıyor. Dinlemenin merkezinde ise hâlâ adı konmuş eserler duruyor. Animals 50’yi değerlendirirken ağırlığı Sheep’in kurgusuna, Dogs’un sürümüne ve Oakland konserinin akışına veriyorum. Baskının sunduğu en verimli karşılaştırma, stüdyo seçimiyle sahne sırası arasında kuruluyor.[1]