Albümün kendi sırası
Rush’ın Las Vegas için açıkladığı programın ağırlık merkezi 2112 ile Moving Pictures. Geddy Lee, Sphere konserlerinde iki albümün de tamamını başka parçalarla birlikte çalma planını anlatıyor. Bu seçim, şarkıları yalnızca en tanınan bölümleriyle hatırlayan dinleyiciye de albüm boyunca kalma çağrısı yapıyor. Bir albümü baştan sona çalmak, araya serpiştirilmiş sevilen parçaların sağlamadığı bir karşılaştırma sunar: Açılışın kurduğu beklentiyle kapanışın verdiği yanıt aynı akşamın içinde duyulur. Buradaki yorumum, duyurulan bütünlük tercihinin programı nasıl düzenlediğiyle ilgili.[1]
Konserlerin 21, 23, 26, 28 ve 30 Mayıs 2027’de aynı salonda toplanması, bu albüm eksenini beş gece boyunca sınama alanı açıyor. Lee açıklamasında, turnenin kimi kentlerindeki özel program anlayışını buraya taşıdıklarını söylüyor. İki albümün yanına eklenecek şarkıları henüz tek tek sıralamıyor. Bu yüzden programdaki güçlü tercih, albüm sırasına ayrılan yer. Dinleyici açısından asıl kazanım, tek bir parçanın çevresindeki komşulukları da duymak: önceki parçanın bıraktığı yoğunluk ve sonrakinin açtığı alan, aynı parçanın işlevini değiştirebilir.[1]
Dört icracının görevleri
İcranın kadrosu da bu program kadar somut. Lee bas, klavye ve vokalde; Alex Lifeson gitar ve vokalde. Davulda Anika Nilles, klavyede Loren Gold var. Böylece açıklanan görev dağılımı, grubun tarihsel üçlüsünün müziğini dört icracının çalışmasıyla sahneye taşıyor. Lee’nin klavye görevinin yanında ayrı bir klavyecinin bulunması, eşlik ile ön plandaki cümlelerin kimler arasında bölüştürüldüğünü dinlemeyi anlamlı kılıyor. Bu kadro dağılımı aynı anda yürüyen çalgı görevlerine alan sağlayabilir; başka bir açıklama da turnenin pratik iş bölümünün aynı kadroyla sürdürülmesidir.[1]
Duyuru, Neil Peart’ın yaşamını anmayı da konserlerin amacı içinde sayıyor. Bu anma tercihiyle birlikte, eserlerin güncel icracılara nasıl dağıtıldığı öne çıkıyor. Nilles’in davulu ve Gold’un klavyesi, Lee ile Lifeson’ın görevleriyle aynı programın parçaları. İki albümün bütünü boyunca bu görevlerin nasıl paylaşıldığı, konserin müzikal sorusunu kuruyor. Benim için belirleyici olan, görüntünün büyüklüğünden önce bu süreklilik: Albümün bir bölümünden ötekine geçerken eşliği kimin taşıdığı ve ön plana hangi çalgının çıktığı.[1]