Önce ses kadrosu

Bellini’nin Norma’sında aynı notayı paylaşmak, bu kez bir üniversite korosuyla profesyonel şancıların buluşması anlamına geliyor. Jason C. Tramm’ın 11 Kasım için South Orange’da açıkladığı düzende ana rolleri konuk solistler, koro ve küçük rolleri Seton Hall öğrencileri üstleniyor. Amy Shoremount-Obra’nın Norma rolündeki ilk yorumu da bu programda. MidAtlantic Filarmoni’nin eşliği, öğrenciye karşısında bir prova kaydı yerine birlikte zaman tutacağı bir orkestra veriyor. Duyurulan kadronun müzikal ağırlığı burada: eğitim, eserin ses örgüsüne katılmakla başlıyor.[1]

Kadroyu okuyunca bu dağılım somutlaşıyor. Laura Zahn Adalgisa’yı, Nathan Schafer Pollione’yi, Henry Kim Oroveso’yu seslendiriyor. Tramm daha önce Casta Diva aryasını yönetmiş; operanın tamamı onun için de yeni bir çalışma. Bir öğretim konserinin çevresinde böylece farklı hazırlık düzeyleri toplanıyor. Öğrencinin görevi, tek bir ünlü aryayı tanımaktan koro girişlerini ve bütün içindeki yerini kurmaya doğru genişliyor. Program, şancılarla orkestra arasındaki eşgüdümü eğitimin konusu haline getiriyor.[1]

Bu karşılaşmanın verimli bir öğrenmeye dönüşmesi, birlikte çalışma süresine bağlı olabilir. Profesyonel sesleri yakından duymak, öğrencinin kendi görevini daha kesin tartmasına yardımcı olabilir; bir başka olasılık, sınırlı prova süresinin bu kazancı daraltması. Tramm’ın öğrencilerle profesyonelleri buluşturma tercihi, her iki ihtimali de aynı kadronun içine yerleştiriyor. Sahne üstündeki deneyimin eğitim değeri, katılan isimlerden çok birlikte icra edilen bölümlerde belirginleşiyor.[1]

Konser biçiminin taşıdığı eser

Konser biçiminin seçimi de bu ses kadrosunu koruyor. Tramm, akademik takvim ve bütçenin dekor, kostüm ve sahne eşyalarıyla tam bir yapımı karşılamadığını söylüyor. Çözüm olarak görüntü yansıtmalı bir konser sürümü duyuruldu. Bu karar, eserin sunuluşuna açık bir sınır çiziyor: izleyicinin gördüğü dünya daralırken, adı açıklanan roller ve orkestra birlikte kalıyor. Gider ve takvim baskısı, burada hangi öğelerin bir arada tutulduğunu anlamanın anahtarı.[1]

Yansıtılan görüntü sahne hareketinin görevlerini kendiliğinden üstlenmez. Konser biçimi, karakterlerin ilişkilerini sesler ve icracıların ortak zamanı üzerinden kurmaya daha fazla ağırlık verir. Bu, programın biçiminden çıkardığım yorum. Tramm’ın başlıca roller için konuk şancılar seçmesi de bu okumayı destekliyor. Alternatif olarak aynı seçim, bir eğitim kurumunun olağan kadro düzenini yansıtıyor olabilir. Her durumda Norma’nın adı kadar hangi seslerle sunulduğu da dinleyicinin karşılaştığı eseri tanımlıyor.[1]

Programın en ilginç sonucu bu yüzden öğrencinin bulunduğu yerde saklı. Koro ve küçük roller, profesyonel solistlerin yanında eserin akışına katılıyor. Konser sürümünü yalnız görsel sadeliğiyle değerlendirmek, bu çalışma düzenini gözden kaçırabilir. Norma burada bir üniversite takvimine yerleştirilirken, tam orkestra ile adlandırılmış bir ses kadrosu aynı işte tutuluyor. Dinleyici açısından okunacak ilk satır, bu birlikteliğin nasıl kurulduğu. Eserin ölçüsü de o satırda başlıyor.[1]