Üç kişilik yapım, iki ayrı hareket
Elektronik müzik sanatçısı Yaeji’nin yeni şarkısı ddr, XL etiketiyle yayımlandı. Yapım kadrosunda Enayet ve K Wata da var. Stereogum yazarı Tom Breihan, Chicago kökenli elektronik dans müziği türü footwork’ten esinlenen davul düzenini hareketli, Yaeji’nin vokalini ise duygusunu az belli eden bir söyleyiş olarak tarif ediyor. Bu tarif, parçaya somut bir giriş veriyor: ritimdeki hareketle sesin ölçüsünü birlikte izlemek. Ortak üretimin sonucu, aynı şarkıda farklı yoğunlukların bulunması üzerinden okunabilir.[1]
Burada dinleyici için işe yarayan ayrım, vokal ile davulun aynı hareketi yapmasının gerekmemesi. Breihan’ın tarifindeki ölçülü söyleyiş, hareketli ritmin yanında kendi çizgisini koruyor. Benim okumamda bu karşılıklı yerleşim, parçanın adından önce gelen müzikal mesele. Üç yapımcının adını bilmek, her birinin hangi sesi eklediğini söylemeye yetmiyor. Kadro ortaklığı tanımlıyor; ritim ile vokal arasındaki ilişki ise dinlerken karşılaştırılabilecek iki somut öğe sağlıyor.[1]
Oyundan ortak dansa
ddr adı, dans adımlarının bir oyunun parçası olduğu Dance Dance Revolution’a gönderme yapıyor. Yönetmen Giseong Jun’un videosunda Yaeji, metroda karşılaştığı birini yeraltındaki oyun buluşmasına kadar izliyor. Böylece şarkıya eşlik eden görüntü, tek kişinin yolculuğunu ortak bir dans alanına bağlıyor. Parçanın ritim etrafında kurduğu ilişkiye videodan bir karşılık geliyor: bir kişinin hareketi, başkalarının bulunduğu yere ulaşıyor.[1]
Yaeji, video açıklamasında aynı yerde dans eden insanların suyu ve güvenliği birbirleriyle gözettiği bir ortam düşündüğünü anlatıyor. Kişisel içe dönüş de bu ortak alanın içinde sürüyor. Sanatçının niyeti burada somut davranışlarla ifade ediliyor. Müziğe döndüğümde bunun karşılığını, tek tek seslerin farklı hareketlerini korurken aynı parçayı paylaşmasında arıyorum. ddr’ın dinleyiciye açtığı soru da bu: ölçülü bir ses ile hareketli davul, yan yana nasıl yer tutuyor?[1]