Bellini’den Lecuona’ya

Emma Marhefka’nın Operalia birinciliğinin yanında bir yapıt daha var: Mulata infeliz. Amerikalı soprano, opera finalinde Bellini’nin La sonnambula yapıtından Ah, non credea mirarti aryasını söyledi. Zarzuela dalındaki Pepita Embil ödülünü ise Lecuona’nın Maria La O yapıtından seçtiği romansla aldı. Aynı şarkıcının iki ödülünü, iki ayrı repertuvar seçimi üzerinden okumak gerekiyor. Ödül listesindeki tekrar, programdaki farkı görünmez kılmasın.[1]

Opera ile zarzuela için ayrı ödüller bulunması, Marhefka’nın sesine yöneltilen iki ayrı soruyu görünür tutuyor. Birincilik genel opera sıralamasındaki yerini belirliyor; Pepita Embil ödülü belirli bir repertuvar alanındaki yorumunu öne çıkarıyor. Burada dinleyici için yararlı ayrım, bir ödülü ötekinin büyütülmüş kopyası gibi görmemek. Şarkıcının adının yanına besteciyi ve parçayı eklemek, başarının müzikal içeriğini koruyor.[1]

Orkestra önünde farklı sesler

Erkek sesleri birincisi Vladyslav Buialskyi’nin seçimi Rossini’nin La Cenerentola operasından Sia qualunque delle figlie oldu. Ukraynalı basbariton ile Marhefka, Şanghay’daki Shangyin Opera House’da aynı finalin içinde farklı yapıtlarla yer aldı. Nayden Todorov yönetimindeki Şanghay Müzik Konservatuvarı Senfoni Orkestrası yarışmacılara eşlik etti. Ortak orkestra ve salon, bu farklı seçimlerin paylaştığı konser koşuluydu.[1]

Bu nedenle programı tek bir parçanın karşılaştırmalı denemesi gibi düşünmüyorum. Ses türü ve seçilen yapıt, her yarışmacının önüne farklı bir yorum işi koyuyor. İki birincinin repertuvarı arasındaki fark, yarışmanın dinleyiciye sunduğu genişliği de anlatıyor. Aynı zamanda ölçüyü dar tutmak gerek: bu finalden bütün kariyerleri kapsayan bir üstünlük sıralaması çıkarmak yerine, o programda ödüllendirilen şarkıcıları ve söyledikleri parçaları birlikte anmak daha anlamlı.[1]

Kazananın yanında eserin adı

Operalia’nın 34. buluşması 16 ülkeden 34 genç şarkıcıyı bir araya getirdi. Marhefka ile Buialskyi opera ve zarzuela finalistleri arasında birlikte yer aldı. Bu kesişme, iki repertuvarın aynı şarkıcı için ayrı çalışma alanları olabileceğini düşündürüyor. Buna başka bir açıklama da mümkün: yarışmanın sunduğu ödül yapısı, katılımcıları her iki bölüme yöneltmiş olabilir. Sonuçtan kişisel bir eğitim yöntemi ya da kariyer stratejisi çıkarmıyorum.[1]

Bu finalden akılda tutulacak eşleşmeler açık: Marhefka ile Bellini, Marhefka ile Lecuona, Buialskyi ile Rossini. Şarkıcıların yeni programlarında bu parçaları nasıl konumlandırdığını görmek, ödülün ardından izlenebilecek somut müzikal soru. Bir konser duyurusunda aynı eserlerin dönmesi veya başka bir repertuvara geçilmesi, dinleyicinin karşılaştırmasını da değiştirir. Şimdilik ödülün en kullanışlı haritası, ses türünü, besteciyi ve parçayı aynı satırda tutuyor.[1]