Eserin adı, sonra kadro
Cate McHugh’nun kazandığı geceden geriye iki eser kalıyor. İlk teklisi Beatles’ın Blackbird şarkısı. Finalde Tom Jones ile söylediği parça ise John Denver’ın Take Me Home, Country Roads’u. Eser adlarını yan yana koyunca programın iki farklı ses düzeni beliriyor: Birinde McHugh kendi adıyla yayımlanan kaydın merkezinde, diğerinde koçuyla aynı şarkıyı paylaşıyor. Yarışmanın sonucu ikisini aynı geceye bağlıyor. Dinleyicinin elindeki yeni tekli ise bu geniş televizyon programından tek bir eseri öne çıkarıyor.[1]
Seçmelerdeki eser Die With A Smile’dı; Lady Gaga ile Bruno Mars’ın şarkısı Jones’un koltuğunu çevirmesini sağladı. Finalin düetiyle birlikte bakıldığında, McHugh’nun yarışma yolu farklı şarkıcılarla özdeşleşmiş eserlerden geçiyor. Blackbird’ün ilk tekli olması bu yolun duyurulmuş kayıt aşaması. Burada ilgi çekici olan, tanınan bir eserin yeni bir yorumcunun adı altında dolaşıma girmesi. Bir yarışmacıyı tanıtan televizyon akışı, kayıtta tekrar seçilebilen bir şarkıya daralıyor.[1]
Dinleyicinin elindeki tekli
Para ödülü ile plak sözleşmesi, zaferin çalışma koşullarını ilgilendiriyor. Blackbird ise dinleyiciye ulaşan somut eser. Bu seçimi okurken şarkının düzenlemesi, çalgı kadrosu ya da ses rengi hakkında hüküm vermek gerekmiyor. Programda doğrulanan eser sırası yeterince açıklayıcı: Seçmede Die With A Smile, finalde Jones’la Take Me Home, Country Roads, ardından McHugh’nun ilk teklisi Blackbird. Her adımda eserin yorumcuyla kurduğu bağ başka bir biçim alıyor.[1]
Jones’un son koçluk gecesi, düete ayrıca bir veda anlamı katıyor. Blackbird’ü merkeze almak ise dikkati McHugh’nun yayımlanmış ilk eserinde tutuyor. Bana göre yeni kaydın değeri burada: Finalin ödül ve veda anlatısı içinden belirli bir şarkıyı, belirli bir yorumcunun adıyla seçilebilir kılması. Dinleyicinin karşısındaki ilk karşılaştırma da açık: McHugh’nun kendi adıyla yayımladığı Blackbird ile koçuyla paylaştığı final repertuvarı. Yarışmanın müzikte bıraktığı somut iz, bu eser ve kadro tercihleri.[1]