Albüm, set, doğaçlama
Sónar’ın ilk listesinde Bonobo’nun Distance in Static için hazırladığı canlı gösteri ile Romy’nin DJ seti yan yana duruyor. İspanya’daki festivalin bu ayrımı yazması değerli: sahneye çıkan kişinin adı kadar, o akşam hangi icra biçiminin sunulduğu da programın parçası. Cornelius’un Refractions ile gelişi bir albümü merkeze alırken Collabs3000, Chris Liebing ile Speedy J’nin ortak doğaçlamasını öne çıkarıyor. Dinleyiciye vaat edilen buluşmaların çalışma biçimleri burada değişiyor.[1]
Goldie’nin canlı icrayla dönüşü bu okumanın somut örneği. Geçen festivalde köprücük kemiği yaralanması nedeniyle sahne alamamıştı. Şimdi duyurulan katılım, ertelenen bir icrayı yeniden programa yerleştiriyor. Honey Dijon’ın Sinister projesi ve Adriana Lopez’in Suut adı da aynı sanatçının farklı çalışma alanlarını görünür kılıyor. Bu adlandırmalar, afişte tanıdık bir yüz bulmanın ötesinde, hangi repertuvarın ve hangi ortaklığın seçildiğini anlamaya yarıyor.[1]
Gündüzün ve gecenin kadrosu
Bu farklı icralara yer açan düzen de değişiyor. Sónar’ın duyurusuna göre gündüz müziği Barcelona merkezine dönüyor ve Sónar+D ile aynı alanı paylaşıyor. Gece bölümü Fira Gran Via’da 2 gece ve 4 sahneye yayılıyor. Büyük ve teknik gereksinimi yüksek gösteriler geceye ayrılıyor. Benim için programın belirleyici tercihi, bütün katılımcıları tek bir gösteri ölçeğine sıkıştırmadan farklı karşılaşma biçimleri tarif etmesi. Bunun müzikteki karşılığı, albüm sunumu ile ortak doğaçlamaya kendi koşullarında yer açılması.[1]
İlk 30 isim bu programın tamamını oluşturmuyor. Günlere ve sahnelere ayrılmış son çizelge açıklandığında albüm merkezli canlı gösterilerin, DJ setlerinin ve ortak doğaçlamaların birbirine nasıl yer açtığı görülebilir. Şimdilik duyurunun en yararlı yanı, sanatçı adlarının yanına icranın biçimini koyması. Bir festivalin müzikal kimliği, o küçük sözcüklerde de kuruluyor: canlı, ortak set, doğaçlama. Repertuvarı okumaya oradan başlamak anlamlı.[1]