Ses, piyano, ara

Nick Cave’in 2027 Conversations programında kadro, piyano başındaki şarkıcıyla başlıyor. Duyurulan biçim, repertuvardan şarkılarla önceden elenmeyen izleyici sorularını aynı akşamda buluşturuyor. 2019’da kullanılan biçim, 9 Nisan Vancouver ile 21 Mayıs New Orleans arasındaki 25 tarihte geri dönüyor. Açıklanan şey, hangi şarkının hangi sorudan sonra geleceğini bildiren bir liste içermiyor.[1]

Bu kadro seçimi, şarkının yükünü söz, ses ve piyanonun ilişkisine veriyor. Bir dinleyici için asıl karşılaştırma burada kurulabilir: bildiği kayıtta düzenlemenin taşıdığı bir geçiş, bu akşamda nasıl kurulacak? Piyano eşliği, melodinin ve sözel vurgunun daha açık duyulmasına elverişli olabilir. Yine de az çalgı tek başına açıklık sağlamaz; şarkıcının cümlelemesi ve salonun akustiği de sonucu belirleyebilir.[1]

Soru bölümü de müzikal zamanın içine giriyor. Bir şarkının bitişiyle sonrakinin başlangıcı arasına konuşma yerleştiğinde, ardışıklığın etkisi değişebilir. Dinleyici önceki şarkıyı yeni bir sözlü bağlam içinde hatırlayabilir. Başka bir olasılık, konuşmanın şarkının bıraktığı dikkati dağıtması. Bu biçimin kazancı, soruların sayısından çok konuşmadan müziğe dönüşün nasıl kurulduğunda aranmalı.[1]

Aynı salonda ikinci gece

Turnenin iki gecelik durakları bu biçimi düşünmek için somut bir ayrıntı sunuyor. Seattle, San Francisco, Los Angeles, Toronto, Boston ve Brooklyn’de art arda iki gösteri açıklandı. Aynı salonda aynı kadroyu yeniden duymak, dinleyiciye şarkı seçimi ile konuşmanın akışı arasındaki ilişkiyi karşılaştırma olanağı verebilir. Henüz bu gecelerin birbirinden nasıl ayrılacağı bilinmiyor.[1]

Aynı mekân, karşılaştırmadaki değişkenlerden birini azaltır; geriye seçilen eserler, yorum ve soruların yeri kalır. İki gecede benzer bir repertuvar duyulması, soruların müziği etkilemediğini göstermeye yetmez. Aynı şarkının girişindeki duraklama veya sonraki parçayla ilişkisi de değişebilir. Tersine, farklı şarkılar yalnızca önceden yapılmış bir program tercihini yansıtabilir. Çeşitliliğin nedeni kendiliğinden konuşmaya bağlanamaz.[1]

Piyano başına dönüşte ilk dinlenecek şey, parçanın yeniden nasıl başladığı: konuşmanın temposunu sürdüren bir giriş mi, ayrı bir müzikal cümle mi? Bu ayrım, Cave’in verdiği yanıtların içeriğinden bağımsız olarak programın biçimini duyulur kılar. Dinleyiciye vaat edilen, katalogdaki eserleri bu belirli kadro ve kesintiler içinde yeniden duymak. Akşamın ölçüsü, o dönüşlerin şarkıya ne yaptığıdır.[1]