İcradan sonraki zaman
Comminuere Communitas, Andrew Lang ile Tim Koch’un piyanoyu iki ayrı zamanda ele aldığı bir yayın. İlk zaman, Immersive Light & Art (ILA) adlı mekânda düzenlenen 2024 PianoLab festivalindeki icra. İkinci zaman, o gösteriden bir yıldan uzun süre sonra bellek ve yeniden örneklemeyle kurulan albüm. Mahorka’nın 7 Kasım’da mhrk516 numarasıyla yayımladığı çalışma, bu mesafeyi üretimin içine yerleştiriyor. Dinleyicinin önüne gelen nesnenin nasıl oluştuğunu anlamak için önce bu zaman farkını duymak gerekiyor: canlı bir karşılaşmanın malzemesi, sonradan yeniden düzenlenen bir kompozisyonun malzemesi olmuş.[1]
Kadro bu dönüşümü somutlaştırıyor. Lang duvar piyanosu ve elektroniklerle, Koch elektronikler ve Rhodes elektrikli piyano ile anılıyor. Canlı tasarımda ses bireşimcileri ve küçük ses parçalarını işleyen örnekleme de vardı. Üstelik ikili yalnızca kendi çalımını kullanmadı; birbirlerinin icralarını da örnekledi. Burada çalgıyı çalan kişiyle son düzenlemede duyulan ses arasındaki bağ, birkaç işlemden geçiyor. Yorumum şu: ortaklığın müzikal birimi, iki müzisyenin birbirlerinin sesini yeniden düzenleyebilecekleri malzemeyi paylaşmaları.[1]
Malzemenin ikinci düzeni
Kaynak malzemenin de tek başlangıcı yok. Sanatçılar kendi çalışmalarından parçaları, konser için özel olarak yazılan yeni müzikle birleştirmiş. Bu ayrıntı, albümü yalnızca eski bir gösterinin yayımlanması diye düşünmeyi güçleştiriyor. Hem daha önce yazılmış malzeme hem konser için bestelenen müzik, yeni düzenlemede yeniden işlenebilir duruma geliyor. Eserin sürümünü belirleyen soru, hangi notanın ilk kez o akşam çalındığından geniş: o çalımın hangi ses parçaları daha sonraki düzenin içine alınmış? Yayın notunun anlattığı yöntem, bu ikinci besteleme alanını görünür kılıyor.[1]
Albüm, When In Rhodes ile açılıyor; ardından Faux Departs, Autohymn, Hangs False ve Obadeea geliyor. Bu beşli sıralama, ortaya çıkan yayının kendi dinleme güzergâhını veriyor. Başlıkta Rhodes’un bulunmasıyla bütün kaydın tek bir çalgının belgesi olduğu sonucuna atlanamaz; künyede duvar piyanosu ve elektronikler de var. Buradan çıkan ölçüt daha kullanışlı: çalgı adlarını, icracıları ve yeniden örnekleme yöntemini birlikte okumak. Böylece sesin başlangıçtaki kaynağıyla albümdeki görevi arasında düşünmeye yer açılıyor.[1]
Piyanonun yeni görevi
Lang ile Koch’un yayın notu albümü, ilk icranın bellekten kurulmuş ve yeniden örneklenmiş bir yankısı olarak tarif ediyor. Bu tarif, piyanonun rolünü klavyenin başındaki anın ötesine taşıyor: çalınmış ses tekrar seçilebiliyor, kesilebiliyor ve ortak düzenin içine konabiliyor. Benim için albümün somut önerisi burada. Dinleyici bir konserin eksiksiz dökümünü aramak yerine, duvar piyanosu, Rhodes ve elektroniklerin bu yeni sürümde nasıl bir araya getirildiğine yönelebilir. Eseri tanımlayan şey, sahnedeki başlangıçla sonradan kurulan biçim arasındaki çalışma.[1]