Go’dan Torn’a değişen kadro

Carnaval de Luz’un girişinde Go, sonunda Torn var. U2’nun 13 Kasım için duyurduğu albümü bu iki uçtan okumak, grubun yeni repertuvarında hangi seslere yer açtığını somutlaştırıyor. Dave Simpson’ın değerlendirmesine göre Go’da elektronik işlemden geçirilmiş gitarlar ve Brian Eno’nun elektronik klavyeleri, Larry Mullen Jr’ın döndüğü kadronun ritmiyle buluşuyor. Torn’da ise Bono’ya Dolly Parton eşlik ediyor; Daniel Lanois pedallı çelik gitar çalıyor. Bu ayrıntılardan çıkan okuma bana göre şu: Albümün sesini belirleyen tercih, konukları nereye yerleştirdiği kadar ilk ve son şarkıya hangi görevi verdiğinde de yatıyor.[1]

Simpson, La Reina’nın rock girişinden ilahi benzeri bir tekrara yöneldiğini yazıyor. Aynı değerlendirme The Greatest Show on Earth’te Eno’nun katkısını, Silencio’da ise daha sert bir hareketi anıyor. Burada işe yarayan karşılaştırma şarkıları yalnız coşkulu ya da dingin diye ayırmakla bitmiyor. Bir parçanın kendi içinde eşliği değiştirmesi ile albüm boyunca farklı eşliklerin sıraya girmesi, iki ayrı düzenleme kararı. La Reina ilkine, açılış ile kapanış arasındaki kadro değişimi ikincisine bakmak için somut bir başlangıç veriyor. Bu yüzden grubun gitarlara dönüşünü okurken benim dikkatim, çalgının varlığından önce bu geçişlerin nereye yerleştirildiğine yöneliyor.[1]

Eklenen şarkı, değişen bütün

Sonra albümün sınırı geliyor. Simpson, American Obituary, The Tears of Things ve In a Life’ın ana albümde yer almamasına itiraz ediyor; bu yılki iki kısa albümün parçaları genişletilmiş sürümde tutulmuş. Eleştirmenin bu şarkıları güçlü bulması, onları ana sıraya eklemeyi istemesinin gerekçesi. Benim için buradaki karşı tercih, eserin çevresine çizilen sınır. Daha çok şarkı, dinleyiciye daha geniş bir repertuvar verir. Daha dar bir sıra ise belirli bir açılış ve kapanışla karşılaşmayı korur. İki sürüm arasındaki farkı değerlendirirken, ek şarkıların niteliği kadar hangi bütünün içine girdikleri de sorunun parçası.[1]

Bu ayrımı grubun niyetine ilişkin kesin bir açıklama saymıyorum. Simpson da parçaların akışa uymamış olabileceğini bir olasılık olarak bırakıyor; sürümleri ayırmak, farklı dinleme alışkanlıklarına seslenen bir yayın tercihi de olabilir. Yine de eldeki parça yerleşimleri, repertuvar sorusunu yeterince somut kuruyor: Go ile başlayan ve Torn ile kapanan sıra mı, kısa albümlerdeki şarkıları da içeren geniş bütün mü? Benim dikkatimi çeken, bu seçimin dinleyiciyi karşılaştırmaya çağırması. Konukların çalgı görevleri, bir şarkının içindeki biçim değişimi ve sürümün sınırı, albümü yeniden buluşma öyküsünün ötesinde tartışmak için müzikten gelen ölçüler sunuyor.[1]