Topluluğa yazılan müzik
Spark. Lucy Armstrong’un bestesi, Olivia Bell’in librettosu. Glyndebourne’un yeni operasında 9–19 yaşlarındaki 64 genç, Spark Monsters topluluğunu oluşturuyor. Müzik yönetimi Ashley Beauchamp’ta; çukurda Glyndebourne Sinfonia var. Bu kadro dağılımını eserin ilk fikri olarak okuyorum. Gençlerin hep birlikte seslendirdiği canavarlar, Clara’nın girdiği dünyanın kendisi. Koro, bestecinin kurduğu dünyaya toplu bir ses veriyor. Kahramanın karşısındaki topluluk kendi müzikal kimliğiyle beliriyor. Clara’nın yalnızlığı ile karşılaştığı topluluğu, önce bu ses dağılımı üzerinden düşünmek mümkün.[1]
Erica Jeal’in 15 Kasım’da yayımlanan değerlendirmesi, Armstrong’un gençlere verdiği işi somutlaştırıyor. Çok katmanlı korolar ve bir parti sahnesi var; gençler hem söylüyor hem hareket ediyor. Koro yazısının ağırlığını, yalnızca kadronun büyüklüğünde aramak yetersiz kalır. Aynı insan topluluğuna farklı katmanlar vermek, topluluğun içindeki ayrımları da müziğin malzemesi yapar. Benim bu programdan çıkardığım değer burada: gençlik operasının eğitsel çerçevesi, eserin ses düzeniyle buluşuyor. 64 kişinin sahnede bulunması bir katılım bilgisi; o kişilere çok katmanlı müzik yazılması ise bestecilik kararı.[1]
Koro, çalgı rengi ve tek ses
Bu toplu sesin karşısında arp, çelesta ve glockenspiel içeren sakin pasajlar bulunuyor. Jeal bu bölümleri anlatırken müziğin ölçek değiştirdiğini de gösteriyor. Kalabalık koronun ardından küçük ve belirgin çalgı renkleri düşünmek, Spark’ın dünyasını sürekli yüksek sesle kurulmuş tek bir yüzey gibi görmemeyi sağlıyor. Benim için bu karşılaşma, gençlerin söylediği bölümlerin ağırlığını artırıyor: bütün orkestranın her an aynı yoğunlukta bulunmadığı bir yapıda toplu sesin gelişi ayrıca anlam kazanabilir. Bu, partinin kalabalığı ile sessizliğe yakın büyü anlarını aynı eserin iki ayrı müzik alanı olarak okuma önerim.[1]
Profesyonel solistler bu yapıya ayrı çizgiler ekliyor. Clementine Thompson Clara’yı, Ella Taylor Blaze’i seslendiriyor. Holly Brown ile Hugo Herman-Wilson hem ebeveyn hem canavar rollerinde. Jeal’in ele aldığı ikinci perdedeki uzun Clara–Ember sahnesi, dikkati iki karaktere çeviriyor; Jeal bu bölümde melodik buluşun ve hafifliğin zayıfladığını düşünüyor. Ben bu eleştiriyi, koronun önemini yeniden düşünmek için kullanıyorum. Gençlerin toplu söylediği bölümler, eserin çevresini dolduran bir ek olarak ele alınamaz. Spark’ın müzikal kimliğini ararken önce o koroya hangi işin verildiğine, ardından solistlerin o işten nasıl ayrıldığına bakmak isterim.[1]