İlk eser: 1980
14 Kasım’da Los Angeles’taki Peacock Theater’da Joy Division ile New Order birlikte Rock & Roll Hall of Fame’e kabul edildi. Peter Hook’a Chino Moreno ve Lauren Mayberry eşlik etti; NME, iki eserin seslendirildiğini bildirdi: 1980 tarihli Love Will Tear Us Apart ve 1986 tarihli Bizarre Love Triangle. İki şarkılık bu seçimde benim dikkatimi çeken, geçmişi temsil eden bir müzisyenin yanına başka grupların seslerinin yerleşmesi. Deftones’tan Moreno ve Chvrches’ten Mayberry, bu repertuvara kendi müzisyen kimlikleriyle girdiler. Şarkıların yeni yorumculara açılmasını, bir topluluğun eserlerinin üyelerinin birlikte bulunmasından daha uzun yaşayabilmesinin somut bir örneği olarak okuyorum.[1]
Törene katılan tek grup üyesi Hook’tu. Onurlandırılan isimler arasında Ian Curtis, Bernard Sumner, Stephen Morris ve Gillian Gilbert da bulunuyordu. Bu dağılımı sahne programının esas gerilimi sayıyorum: ödülün kapsadığı kadro ile şarkıyı o gece söyleyen kadro farklı. Bir anma, bu farkı taşıyabildiği ölçüde geçmişi canlı tutabilir. Hook’un varlığı eski toplulukla kişisel bağ kuruyor; Moreno ve Mayberry’nin varlığı ise eseri başka müzisyenlerin de üstlenebileceğini düşündürüyor. Buradan grubun bütün üyelerinin uzlaştığına ilişkin bir sonuç çıkarmıyorum. Benim ilgilendiğim, sahnede bir araya gelen bu üç ismin iki ayrı grubun şarkılarını paylaşabilmesi.[1]
1986: Bizarre Love Triangle
İkinci şarkının tarihi, seçkinin ölçeğini büyütüyor. 1980 ile 1986 arasındaki 6 yıl, burada iki başlığın yan yana gelişiyle hatırlatılıyor. Benim için bu eşleştirme, tek bir grubun tek bir anına kapanan bir anmadan daha geniş bir repertuvar düşüncesi öneriyor. Joy Division ve New Order aynı törende onurlandırıldığı için, iki eserin birlikte söylenmesi ödülün iki adını da müziğin içine taşıyor. Dinleyiciye hangi dönemi seçmesi gerektiğini söyleyen bir program yerine, iki dönemi birlikte düşünmeye alan açan kısa bir seçki görüyorum. Bu okuma, şarkıların o geceki düzenlemesinden çok programda yan yana durmalarına dayanıyor.[1]
Elbette iki tanınmış şarkının seçilmesini, ödül töreninin kısa süresine ve geniş seyircisine uygun bir tercih olarak da açıklamak mümkün. Böyle bir pratik gerekçe, bence seçimin açtığı soruyu ortadan kaldırmıyor: bir müzik topluluğunun devamlılığını hangi anda kadrosunda, hangi anda eserlerinde ararız? Ben bu gecede ağırlığı eserlere veriyorum. Hook, Moreno ve Mayberry’nin bir araya gelişi, iki şarkıya yeni bir icracı ortaklığı kurdu. Yine de bir anmanın yeterli ölçeği bazen bu olabilir: başka müzisyenlerin sahip çıktığı iki eser, onların arasında duyulabilecek uzun bir geçmiş.[1]