Potpurinin sıkıştırdığı dönem

Extreme’in Paris Rising programında ağırlık Six’te. Toplam 22 parçanın 7’si bu albümden geliyor. 7 Aralık 2023’te Paris’teki Salle Pleyel’de çalınan konser, 5 Şubat 2027 tarihli yayın için duyuruldu. Albüm, o gecenin icrasını yeni bir yayın olarak açıyor. Gary Cherone’un sesi, Nuno Bettencourt’un gitarı, Pat Badger’ın bası ve Kevin Figueiredo’nun davulu, aynı turnenin kadrosunu koruyor.[1]

İlk albümün Teacher’s Pet, Flesh ’N’ Blood, Wind Me Up ve Kid Ego şarkıları tek potpuride yer buluyor. Six’in Rise, #Rebel ve Banshee parçaları ise kendi adlarıyla sıralanıyor. Benim için bu dağılımın anlamı açık: eski malzeme sıkıştırılırken yakın dönemin şarkıları ayrı duraklar kazanıyor. Buradan grubun eski repertuvardan uzaklaştığı sonucu çıkmıyor; More Than Words, Hole Hearted ve Play With Me de programda.[1]

Rise ile kapanan sıra

Bu yerleşim, Six’in konserin güncel merkezi olarak duyulmasını kolaylaştırabilir. Bir başka açıklama da eski şarkıları tek potpuride toplamanın yalnızca akışı hızlandırmasıdır. Yine de Rise’ın sona bırakılması, seçkinin yönünü belirleyen somut bir tercih. Gece It (’s A) Monster ile açılıyor ve yeni albümün şarkısıyla kapanıyor; aradaki eski eserler bu iki uç arasında hareket ediyor.[1]

İlk yayımlanan Get the Funk Out, Pornograffitti dönemini bu yeni yayının girişine taşıyor. Konser sıralamasında ise More Than Words’ün ardından Banshee var. Bu komşuluk, tanınmış bir şarkının etrafında bütün geceyi dondurmak yerine repertuvarın dönemleri arasında geçiş kuruyor. Paris Rising’in bence asıl dinleme sorusu burada: aynı dört müzisyenin eski şarkılarla Six arasında kurduğu sıra. Albümün 100 dakikayı aşması kadar, o sürenin hangi eserlere ayrıldığı da belirleyici.[1]