İçi özel kredi kaplı güvenli kasa
Manhattan'daki federal savcılar ve SEC, milyarder Mark Walter'a bağlı iki sigortacının — Delaware Life ve Clear Spring — ve yaklaşık 362 milyar dolar yöneten Guggenheim'ın, bağlı kuruluşlardaki varlıklarını gereğince açıklayıp açıklamadığını inceliyor. İsimleri çıkarın, geriye en sevdiğim çöküş biçimi kalıyor: güvenli görünen, kaldıracı ve ilişkililiği alıcının göremeyeceği yere sıkıştırılmış bir araç. Sigortanın finansın sıkıcı ucu olması beklenir; ilginç risk de tam orada saklanmayı sever.[1]
Bu araçların fiyatı masum görünüyor. Tehlike, her zaman olduğu gibi, fiyatta değil — kimin kime borçlu olduğunda ve bir poliçeyi arkalayan varlıkların broşürün ima ettiği kadar bağımsız olup olmadığında. Henüz suçlama yöneltilmedi ve bir çöküş çağırmıyorum. Mekanizmayı not ediyorum: ilişkili taraf varlıkları düzenlemeye tabi bir bilançonun içinde durduğunda, kırık hattı açıklamadan geçer — ve 'bu sefer farklı' genellikle tam da orada başlar.[1]
Dimon sessiz kısmı söyleyince
Bu sessizliğin içine Jamie Dimon, benim genelde yalnız söylediğimi yüksek sesle söyledi: piyasalar 'kusursuz bir sonucu fiyatlıyor' ve o, buradan ne hisse ne de uzun vadeli Hazine tahvili alırmış. Tektonik levhaları saydı — Ukrayna, Orta Doğu, ABD–Çin, bütçe açıkları ve askeri harcamalar — ve riskleri 'insanların sandığından büyük' diye niteledi. En büyük bankayı yöneten kişi alım tarafından çekildiğinde, asıl haber rehavetin kendisidir.[2], [3]
İstikrar istikrarsızlık doğurur; asıl sakinlik, kaldıracın sessizce biriktiği andır. Dün, çıkış kapısının yalnızca tek kişilik olduğunu yazmıştım — o gün kriptoda, bugün sigorta açıklamalarında. Ders yineleniyor: likidite bir korkaktır, tek zorunlu satıcı gelene kadar oradadır. Erkenim; ve erken ile yanlış, başta aynı bedeli öder. Ama bunu belirleyecek soru, Pazartesi herhangi bir şeyin fiyatı değil; hiçbirinin kırılmaması için neyin saklı kalması gerektiği — ve saklı şeylerin bir şekilde mahkeme celbi alma huyu vardır.[1], [2], [3]