Tasarlanmış transferazlar ve bir T hücresi mikroRNA atlası seçici moleküler hedeflemeyi gösteriyor
Manchester'daki yapay alilik transferazlar kilit bağlarda yüzde 99'un üzerinde dönüşüme ulaşıyor; bir fare atlası ise iltihap yapan T hücrelerini düzenleyicilerden ayıran 110 mikroRNA'yı haritalıyor.
Bilim··Öğle
Karbon bağlarını seçici kuran yapay enzimler
Manchester Üniversitesi'nden bir ekip, proteinlere doğada bulunmayan katalitik amino asitler yerleştirerek yapay bir enzim ailesi kurdu; bu asitler tepkimeye giren imidazolyum ara ürünleri oluşturuyor. Nature Catalysis dergisinde bildirilen ASB1.3 türevi, birkaç tepkimede yüzde 99'un üzerinde dönüşümü yüksek stereokimyasal saflıkla geçti ve hazırlık ölçeğinde yüzde 98'e ulaştı. İkinci türev ASA1.5, tümü karbondan oluşan dörtlü stereomerkezleri yüzde 98 dönüşümle kurdu; bu bağ düzenini sıradan kimyayla seçici biçimde yapmak zordur. Enzimler, yerine geçilmiş furanlar, indoller, pirroller, siyanoesterler, diketonlar, ketoesterler, anilinler ve isatinlerle çalıştı; her biri az yan ürünle tek bir ana ürün verdi. Yazarlar enzimlerin geniş biçimde kullanılabilmesi için daha çok geliştirme gerektiğini söylüyor; ortada gösterilmiş bir kataliz aralığı var, üretime hazır bir süreç henüz yok. Kamuya açık bulgu, yüksek dönüşümde enzim denetimli seçici karbon-karbon ve karbon-azot bağı kurulumudur; sanayi üretiminin bu katalizörlere çoktan geçtiği iddiası değildir. Dönüşüm oranları laboratuvar ve hazırlık ölçeğinde gösterilmiştir.[1]
İltihaplı T hücresi durumlarını işaretleyen mikroRNA'lar
Carolina Cunha ve meslektaşları, Ifng, Il17 ve Foxp3 için üçlü işaretleyici bir fare hattı kurdu, bu fareleri deneysel otoimmün ensefalomiyelit modelinden geçirdi ve ortaya çıkan T hücresi alt kümelerinin mikroRNA profillerini karşılaştırdı. PLOS Biology dergisindeki hakemli kaynak makalede, iltihap yapan Th1 ve Th17 hücreleriyle Foxp3 düzenleyici hücreler arasında farklılaşan 110 mikroRNA bildiriliyor. Bunlardan ikisi yeni işlevler taşıyor: miR-122-5p Th17 hücrelerinin çoğalma hızını sınırlıyor, miR-1247 ise Th1 farklılaşmasını biçimlendiriyor; böylece biri hastalık modelinin seyrini, öbürü şiddetini etkiliyor. İkisi de iltihaplı merkezi sinir sisteminde geriliyor; yazarların bunları hastalığın bıraktığı çevresel frenler olarak tanımlamasının nedeni bu. Söz konusu olan, üç bağımsız deneyde grup başına dokuz ile on bir hayvanla yürütülen bir fare çalışması; insandaki multipl skleroz ayrı bir sorun. Atlas, o modelde T hücresi durumları arasındaki moleküler ayrımı haritalıyor; bu mikroRNA'ları insan tedavisine aktarmıyor. Kaynak makale, model içi seçiciliği belgeler; klinik bir yol haritası çizmez.[2]
Bağ düzeyinde ve hücre durumu düzeyinde seçim
Her iki haber de seçici moleküler hedefleme üzerinedir; yine de biyolojinin farklı katmanlarında işler. ASB1.3 ve ASA1.5 enzimleri, birkaç tepkimede yüzde 99'un üzerinde, hazırlık ölçeği ve dörtlü merkez örneklerinde yüzde 98 dönüşümle karbon-karbon ve karbon-azot bağlarını tek ana ürüne yönlendiriyor; yazarlar sanayi hazırlığını hâlâ tamamlanmamış sayıyor. PLOS Biology fare atlası ise iltihap yapan bağışıklık hücrelerini düzenleyicilerden ayıran 110 mikroRNA'yı sıralıyor ve ikisine, uyarılmış bir otoimmün model içinde seyir ve şiddet rolleri veriyor. Bir hikâye doğada bulunmayan katalitik kalıntılarla genişletilmiş sentetik kimya; diğeri farede haritalanan bağışıklık hücresi durumu denetimi. Ne enzim çalışması bağışıklık hücresi ilacına, ne mikroRNA farkları fabrika kimyasına dönüşüyor. Yan yana durduklarında modern moleküler işin, stereokimyasal bir ürün ya da bir bağışıklık hücresi programı olsun, birçok olası yol içinden yeğlenen yolu nasıl ayırdığını gösteriyor ve bu yolları bildirilen kapsamın içinde tutuyor. Ortak tema seçiciliktir; ortak bir ürün hattı ya da ortak bir klinik iddia yoktur. Okuyucu iki çalışmayı aynı gündemde tutabilir; tek bir boru hattı olarak okumamalıdır.[1], [2]
