DOM 08006 taneleri 150 ile 600 mikroteslalık bulut alanını tutuyor, düşen kaya kütlenin yüzde 40'ını eritiyor
DOM 08006'daki kalsiyum alüminyumca zengin katkılar, Güneş sisteminin ilk 200.000 yılında 150 ile 600 mikrotesla arasında bir alan taşıyor. Video ve fotoğrafla izlenen 75 göktaşı düşüşünde kaya parçalanmadan önce kütlesinin yüzde 40'ını erimeye kaptırabiliyor.
Bilim··Sabah
DOM 08006 taneleri 150 ile 600 mikrotesla taşıyor
DOM 08006'dan alınan kalsiyum alüminyumca zengin katkılar Güneş sisteminin ilk 200.000 yılında oluştu ve 150 ile 600 mikrotesla arasında, yani Dünya'nın bugünkü alanının 3 ila 12 katı bir manyetik alanı taşıyor; sonuçlar Proceedings of the National Academy of Sciences'ta yayımlandı. Bu güçte bir alan, manyetik frenlemenin açısal momentumu boşalttığı ve küresel bir bulutun gezegen öncesi diske oturmasına izin verdiği modellere uyuyor. Ölçüm MIT'deki bir grubun çalışması; başyazar Cauê Borlina şimdi Purdue University'de.[1]
Katkılar tek bir milimetre içinde bile değişiyor
MIT'den Benjamin Weiss, küresel buluttan gezegen öncesi diske geçişi Güneş sistemi tarihinin en önemli olaylarından biri olarak niteliyor. Ekip, kalsiyum alüminyumca zengin katkıların göktaşının tek bir milimetresi içinde bile değişebildiğini, bu yüzden hangi tanelerin bozulmamış bir sinyal taşıdığını belirlemenin sonucun parçası olduğunu vurguluyor.[1]
Düşen kaya kütlenin yüzde 40'ını erimeye kaptırıyor
SETI Institute ve NASA Ames'ten Peter Jenniskens ile meslektaşları, video ve fotoğraflarla izlenen 75 göktaşı düşüşünü çözümledi ve atmosfere girişi Meteoritics & Planetary Science'ta yedi evreye ayırdı. Bir kayanın kütle yitirmesini önce erime, sonra parçalanma belirliyor; parçalanma, göktaşları için ölçülen dayanımın yaklaşık beşte biri kadar hava basıncında başlıyor. Düşen bir kaya parçalanmadan önce kütlesinin yüzde 40'ını erimeye kaptırabiliyor. En hızlı dönen kayalar bir turu 0,5 ile 5 saniye arasında tamamlıyor. Kütlesi 20 gramın üzerindeki parçalar daha geniş bir alana saçılıyor; NASA Ames'ten Darrel Robertson'ın belirttiği gibi daha küçük göktaşları dar bir şeride düşüyor. Yaklaşık 20 metrelik çapıyla 2013 Chelyabinsk asteroidi aynı fiziğin uç noktasında duruyor.[2]
