Mars'ın güney mantosundaki 200–400 °C sıcaklık fazlası yörüngeden göründü
Mars yörünge araçlarının 16 yıllık izleme verisi, güney yaylalarının altındaki mantoda 200–400 °C'lik bir sıcaklık fazlasına işaret ediyor. HD 176071 b için yansıyan ışık ölçümleri de geçiş yapmayan bir gezegenin su bakımından zengin yapısını ve hareketli bulutlarını görünür kılıyor. İki çalışma, uzak dünyaların içini doğrudan görüntülemek yerine dışarıdan ölçülen değişimleri fiziksel modellere çeviriyor; sonuçlar bu nedenle ölçüm ile çıkarım arasındaki sınırı koruyor.
Bilim··Gece
Mevsimlik çekim bir içyapı taramasına dönüştü
Mars'ın eliptik yörüngesi ve eğik dönme ekseni, Güneş'in çekim etkisini mevsim boyunca değiştiriyor. Nature'daki hakemli çalışma, Mars Global Surveyor, Mars Odyssey ve Mars Reconnaissance Orbiter araçlarının 16 yıllık izleme verisinde bu zorlamaya verilen yanıtı aradı. Gezegen küresel olarak simetrik olsaydı çok küçük kalması beklenen üçüncü derece çekim bileşenleri, model değerlerinden yüzde 300'e varan ölçüde saptı. Ekip, atmosferin mevsimlik etkisini modelden çıkardıktan sonra bu işareti mantodaki kuzey-güney doğrultulu sertlik farkıyla açıkladı. Çalışmanın çıkardığı etkin kayma modülü farkı yüzde 20'yi aşıyor; bu, yörüngedeki araçların yüzeyin altındaki geniş ölçekli bir eşitsizliğe duyarlı olduğunu gösteriyor.[1]
Sıcaklık doğrudan ölçülmedi
Sertlik deseninin yüzeydeki kabuk ikiliğiyle örtüşmesi, ekibi güney yaylalarının altındaki mantoda bugün de korunan 200–400 °C'lik bir sıcaklık fazlasına götürüyor. Bu aralık, çekim alanı ile kayaçların uzun zaman ölçeğindeki davranışını birleştiren model temelli bir kestirim. Çalışma iki olası açıklamayı açık tutuyor. Bölgesel manto konveksiyonu sıcak malzemeyi bir yarımkürenin altında tutmuş olabilir. Bir başka olasılıkta, güneydeki daha kalın kabuk mantoyu milyarlarca yıl boyunca yalıttı. Çekim verisi derindeki farkın varlığına güçlü bir pencere açıyor, fakat farkı hangi geçmiş sürecin bıraktığını tek başına seçmiyor.[1]
Geçiş yapmayan gezegen yansıyan ışıkla belirdi
HD 176071 b, yıldızının önünden Dünya'ya göre geçmediği için alışılmış ışık azalması yöntemiyle görülemiyor. Space.com'un aktardığı çalışma bunun yerine HARPS-N ile gezegenden yansıyan ışığın 14 saatlik yörünge boyunca nasıl değiştiğini ölçtü. Yaklaşık 335 ışık yılı uzaktaki dünya, Dünya'nın yaklaşık 2,5 katı yarıçapa ve 8,5 katı kütleye sahip; bu oran yapısının yaklaşık yüzde 50'sinin su olabileceğine işaret ediyor. Altı yıl arayla alınmış Kepler ve TESS verilerindeki evre kayması da gezegenin soğuk kenarlarında oluşup yer değiştiren bulutlar olarak yorumlanıyor. Burada da içyapı ve atmosfer, doğrudan görüntüden değil dışarıdan ölçülen değişimden çıkarılıyor.[2]
