Merkür'ün grafit kabuğu, dev çekirdeğin kimyasını yeniden çiziyor
Yüksek basınç deneyleri, Merkür'ün indirgeyici kimyasının karbonu dev çekirdekten uzak tutup grafit kabukta bıraktığına; düşük yoğunluğu açıklamak için silisyum ile kükürdün öne çıktığına işaret ediyor. AU Microscopii çevresindeki ayrı bir benzetim ise eğik yörüngeli, henüz görülmemiş bir gezegenin hızla uzaklaşan toz kümelerini açıklayabileceğini buluyor. Gezegen yapısını dolaylı izlerden kuran sonuçlar, model belirsizliğini de koruyor.
Bilim··Akşam
Karbon, Merkür'ün çekirdeği yerine kabuğunda kaldı
Nature Communications'taki yüksek basınç ve sıcaklık deneyleri, Merkür'ün oluşum kimyasındaki eski bir bilmeceyi daraltıyor. Karbon, görece yükseltgen koşullarda demire bağlanıp çekirdeğe giderken gezegenin aşırı indirgeyici koşullarında silikat eriyikte kalıyor ve grafit olarak billurlaşıyor. MESSENGER verilerinden çıkarılan kabuk kalınlığına en iyi uyan deney aralığında çekirdek, gram başına 5000 mikrogramdan az karbon taşıyor. Gezegen kütlesinin yaklaşık yüzde 70'ini oluşturan bu büyük çekirdeğin düşük yoğunluğunu açıklamak için böylece silisyum ile kükürt öne çıkıyor.[1]
AU Microscopii'nin kaçan tozu görünmeyen bir gezegeni işaret ediyor
The Astrophysical Journal'daki benzetim, AU Microscopii'nin enkaz diskinden hızla uzaklaşan toz kümeleri için gezegensel bir açıklama öneriyor. Gözlenen küme hareketlerine uydurulan N-cisim hesapları, yaklaşık 2 Jüpiter kütlesinde ve 30 derece eğik yörüngedeki bir gezegenin tozu disk düzleminin üstüne savurabileceğini gösteriyor. Yıldızın ışınımı ile rüzgârı daha sonra bu parçaları dışarı sürüklüyor. Ancak söz konusu gezegen doğrudan görülmedi; öne çıkan düzen gözlenen yapıyı yeniden üreten bir model ve uyumlama başka yörünge düzenlerini dışlamıyor.[2]
AU Microscopii için öne çıkan uyum, 2 Jüpiter kütleli bir gezegenin yarı büyük eksenini 3,52 astronomi birimi, dış merkezliğini 0,37 ve yörünge eğimini 30 derece olarak veriyor. Bu düzende enkaz diskinin iç kenarı 5,36 ile 5,86 astronomi birimi arasında kalıyor ve toz fırlatmaları yaklaşık 8,5 yılda bir yineleniyor. Yıldızın ışınımı ile rüzgârını temsil eden 1,76'ya yakın çarpan, kümelerin dışa doğru hareketini en iyi yeniden üretiyor. Gezegen henüz doğrudan gözlenmedi; bu değerler gözlenen hareketlerle uyuşan bir model düzenini tanımlıyor ve çözümleme başka yörünge düzenlerini açık bırakıyor.[2]
