İnce hava, böceklerin ısınmadan yokuş yukarı kaçışını sınırlayabilir
Hakemli bir derleme, yükselti arttıkça azalan oksijen ve hava yoğunluğunun böceklerde uçuşu, solunumu ve su dengesini zorlaştırabildiğini gösteriyor. Bir mercan makalesi ikinci bir ödünleşme ekliyor: ısıya dayanıklı ortakçı algler, konağı enfeksiyona daha açık bırakabilir. Labrador Denizi üzerine erken sürümdeki hakemli bir makale de karşıt akışların birbirini götürebildiği bir ölçüm tuzağını ortaya koyuyor. Üç çalışma, iklim tepkilerini okurken kullanılan kestirmelerin sınırlarını çiziyor.
Bilim··Öğle
Yükselti serinlik getirirken uçuşu zorlaştırıyor
Functional Ecology'de yayımlanan hakemli ve açık erişimli Perspective, böceklerin ısınan yaşam alanlarından daha yükseğe çıkacağı varsayımını fizyoloji yazınıyla sınıyor. Uçuşta sorun iki yönlü: hava seyreldikçe aynı kaldırmayı üretmek için daha fazla güç gerekirken oksijen iletimi azalıyor. Yayımlanmış eşik değerleri 12–18 kilopaskal arasında toplanıyor; ancak ölçümlerin çoğu alçak yükselti hayvanlarından geliyor. Derlemenin işaret ettiği dağ meta-analizi de 25 çalışmadaki 83 türle, ağırlıkla kın kanatlılar ve Avrupa kelebekleriyle sınırlı. Sonuç bu yüzden bütün böcekler için bir tahmin değil, yokuş yukarı kaçışın otomatik olmadığını gösteren bir uyarı.[1]
Isı dayanımının enfeksiyon bedeli olabilir
Science Advances'ta yayımlanan hakemli deney, Durusdinium adlı ısıya dayanıklı alglerle yaşayan mercanları başka ortakçı algler taşıyan mercanlarla karşılaştırdı; grupları önce ısıya, sonra bakteriyel enfeksiyona maruz bıraktı. Durusdinium taşıyan mercanlar ısı sınamasında daha az ağardı, fakat bağışıklık yanıtları sürekli yüksek kaldı ve enfeksiyon geldiğinde daha fazla doku kaybetti. Bu laboratuvar sonucu, dayanıklı alglerin resif onarımında yararsız olduğunu göstermiyor. Kaynakta tür, örneklem büyüklüğü ve saha konumu verilmediği için ödünleşmenin doğal resiflerdeki büyüklüğü açık kalıyor.[2]
Güçlü akış değişimi güçlü dolaşım değişimi demek değil
Nature Communications'ta erken kabul sürümü yayımlanan hakemli çalışma, Atlantik meridyenel devrilme dolaşımının alt kolunu iklim benzetimleri ve OSNAP gözlemleriyle inceledi. Labrador Denizi'nden çıkan yoğun su taşınımındaki güçlü değişkenlik, havzaya giren akıştaki değişkenlikle yakından bağlantılıydı; karşıt giriş ve çıkışlar havza ölçeğinde büyük ölçüde birbirini götürdü. Bu bulgu dolaşımın önemsiz olduğunu söylemiyor. Belirli yoğunluk yüzeylerindeki büyük bir işaretin, karşıt akışlar ve yoğunluk uzayındaki dengelenme hesaba katılmadan doğrudan iklimsel dolaşım değişimi diye okunamayacağını gösteriyor.[3]
