Kuzey Atlantik'teki Jan Mayen adasında 10 Mart 2025'te olan 6,5 büyüklüğündeki deprem, merkez üssünden yaklaşık 7 km uzakta Kjerulf Buzulu'nun bir bölümünü örten bir kaya çığını tetikledi. GEOMAR Helmholtz öncülüğündeki ekip, 40 yıllık uydu görüntülerinde adada benzer bir depremle tetiklenmiş çığa rastlamadı. Çalışma PNAS'ta yer aldı. Isınma ve donmuş zeminin çözülmesi yamaçları zayıflatmış olabilir; bu tek olaydan çıkarılan bir yorum ve ısınmanın çığı doğrudan yarattığı gösterilmiş değil.
Kuzey Atlantik'teki Jan Mayen adasında 10 Mart 2025'te 6,5 büyüklüğünde bir deprem oldu. Sarsıntı, merkez üssünden yaklaşık 7 km uzakta bir kaya çığını tetikledi; çığ, Kjerulf Buzulu'nun üzerindeki volkan yamacından inerek buzulun bir bölümünü örttü. GEOMAR Helmholtz Okyanus Araştırmaları Merkezi öncülüğündeki, baş yazarı Guilherme W. S. de Melo olan ekip, sarsıntı ile çığ arasındaki zinciri bu adada belgeledi.[1], [2]
Kuzey Atlantik'teki Jan Mayen adasındaki 40 yıllık uydu görüntülerinde GEOMAR Helmholtz ekibi, benzer bir depremle tetiklenmiş kaya çığına rastlamadığını bildiriyor. Olayı yeniden kurarken yerel ve bölgesel deprem verilerini, yer sarsıntısı modellemesini, yüksek çözünürlüklü uydu görüntülerini, ses altı ölçümleri ve iklim kayıtlarını bir araya getirerek sarsıntıdan Kjerulf Buzulu'nun bir bölümünü örten çığa uzanan sırayı izledi. Hakemli çalışma PNAS dergisinde yayımlandı.[1], [2]
Baş yazar Guilherme W. S. de Melo, ısınma ve donmuş zeminin çözülmesinin volkanik kayadaki çatlakları bağlayan buzu eritip yamaçları zayıflatabileceğini söylüyor. Bunun zincirleme tehlike olasılığını artırabileceği de aynı yorumun parçası. Bu okuma tek bir olaydan çıkarılıyor. Isınmanın çığı doğrudan yarattığı gösterilmiş değil. Donmuş zemin yamacın kendisinde ölçülmedi.[1], [2]
