Silika ile polimerin iç içe geçen ağları, basınca daha dayanıklı ve laboratuvar çözeltilerindeki cıva iyonlarını tutabilen bir aerojel oluşturdu. Hakemli malzeme incelemesinde dayanım artarken, karşılaştırılan silika örneğine göre erişilebilir yüzey küçüldü. Denenen çözeltilerde cıva giderimi yüzde 90'ı aştı; tutma kapasitesi ayrıca bir modelle kestirildi. Gerçek atık sudaki başarım ve uzun süreli yeniden kullanım henüz sınanmadı.
Araştırmacılar, silika ile poliakrilamidin iç içe geçen ağlarından aerojeller hazırladı. Aerojel çok gözenekli bir malzeme; bu çalışmada polimer, kırılgan silika iskeletini güçlendirdi. Hakemli laboratuvar incelemesinde farklı polimer derişimleri basınç, gözenek yapısı ve ısı aktarımı deneyleriyle karşılaştırıldı. Birleşik yapı, ek bir çapraz bağlayıcı kullanılmadan oluşturuldu.[1]
Seçilen kompozitin sıkıştırma dayanımı 22,3 megapascaldı; silika örneğinde 4,3 megapascal ölçüldü. Erişilebilir yüzey alanı ise gram başına 1342 metrekareden 774 metrekareye düştü. Ağ yapısı böylece hem mekanik bütünlüğü hem de çözünmüş maddelerle etkileşebilen gözenekli yüzey miktarını değiştirdi. Dayanım ile yüzey ölçümleri malzemenin farklı özelliklerini tanımlıyor.[1]
Aynı örnekte gözeneklerin ortalama genişliği 12,4 nanometre olarak ölçüldü. Isı aktarımı deneylerinde malzemenin ısı iletkenliği de ölçüldü. Bu fiziksel deneyler, çözeltilerdeki cıva tutma deneylerinden ayrı yürütüldü. Böylece gözeneklerin boyutu, ısı geçişi ve çözeltideki iyonların tutulması farklı ölçümlerle değerlendirildi.[1]
Denenen çözeltilerde cıva iyonlarının yüzde 90'dan fazlası giderildi. Langmuir modelinin kapasite kestirimi, malzemenin her gramı için en çok 626,79 miligram cıvaydı. Bu değer, sahadaki arıtma başarımı yerine hesaplanan bağlama kapasitesini ifade ediyor. Polimerin amid grupları ve erişilebilir gözenekli yüzey cıva bağlanmasıyla birlikte incelendi. Gerçek atık su karışımları ve uzun süreli yeniden kullanım sınanmadı.[1]
