İsveç kıyısındaki iki koy arasında taşınan deniz tabanı örneklerinde bakteriler, yeni sıcaklığa kısmen uyum sağladı fakat bir yıl içinde yerleşik topluluklarla tamamen aynı bileşime ulaşmadı. Hakemli deneyde ısınma, soğumadan daha güçlü değişim yarattı; derin tabakalar eski koşulların izlerini korudu. Sonuçlar, uzun süreli ısınmanın geri alınmasının ardından biyolojik toparlanmanın zaman gerektirdiğini gösteriyor; kalıcı değişimi kanıtlamıyor.
Baltık Denizi tabanından alınan örneklerde bakteri toplulukları, daha serin suda geçen bir yılın ardından uzun süreli ısınmanın izlerini korudu. Tek bir hakemli deneyde, İsveç kıyısındaki iki koy arasında taşınan sedimentler yeni çevrelerindeki yerleşik topluluklara kısmen yaklaştı. Uyum tamamlanmadı; özellikle derin tabakalar önceki koylarının bakteri bileşimini korudu.[1]
Koylardan biri, Oskarshamn nükleer santralinden gelen sıcak soğutma suyu nedeniyle yaklaşık 50 yıldır ısınıyor. Kontrol koyu yaklaşık 1,5 kilometre kuzeyinde bulunuyor. Deney Ağustos 2021’de başladı, Eylül 2022’de sona erdi. Sıcak koyda ortalama 16,1 derece, kontrol koyunda 10,7 derece ölçüldü. Çalışma sıcaklığın etkisini inceledi.[1]
Araştırmacılar 48 sediment karotu aldı; bunların 16’sını başlangıç ölçümlerine ayırdı. Diğerlerini ya kendi koylarına geri bıraktı ya da karşı koya taşıdı. Bir kafesin kaybolması nedeniyle bir yıl sonra 30 karot geri alındı. Farklı derinliklerde bakteri DNA dizileri karşılaştırıldı; metan, sülfat ve gözenek suyu kimyası da ölçüldü.[1]
Serin sedimentlerin sıcak suya taşınması, ters yöndeki taşımadan daha güçlü değişim yarattı. Soğuyan örneklerde çeşitlilik yüksek kaldı. DNA ölçümleri canlılığını yitirmiş hücreleri de kapsayabiliyor; karotların kapalı tabanları derin sedimentlerle madde alışverişini kesti. Bu özellikler, sonuçların bozulmamış deniz tabanına doğrudan uygulanmasını sınırlandırıyor. Bir yıllık gözlem, toparlanmanın sonunda tamamlanıp tamamlanmadığını belirlemeye yetmiyor.[1]
