Hakemli laboratuvar deneylerinde içi boş jel kapsülleri önce uzadı, ardından gecikmeli olarak çöktü. Araştırmacılar bu süreci, kapsülden çıkan suyun polimer ağı sıkıştırmasıyla ilişkilendirdi. Duvar kalınlığı ve emme için kullanılan ince pipetin boyutu tepkiyi değiştirdi. Emme bırakıldığında kapsüller eski biçimlerine döndü. Temel deneyler, kimyasal bağlarla bir arada tutulan yapay jellerle yürütüldü.
Hakemli tek deneysel çalışmada içi boş jel kapsülleri, emme altında önce uzadı ve bir süre sonra burkuldu. Araştırmacılar çökmeyi, kapsülden çıkan suyun polimer ağını sıkıştırmasıyla ilişkilendirdi. İnce duvarlar daha kolay biçim değiştirdi. Duvar kalınlığının pipet yarıçapına oranı da tepkiyi etkiledi. Emme bırakıldığında kapsüller başlangıçtaki biçimlerine geri döndü.[1]
Yapay jellerin üretiminde kullanılan poliakrilamid adlı polimer, farklı kimyasal bağ yoğunluklarında hazırlandı. Araştırmacılar, çok ince bir pipetle kontrollü emme uygularken, mikroskop görüntüleri biçim değişimini izledi. Dolu tanecikler esneklik ölçümü için kullanıldı. Pipetin içinde hareket eden izleyici parçacıklar, su akışını görünür kıldı ve sıvı geçirgenliğinin ayrıca hesaplanmasına olanak verdi.[1]
Bağların sıklaştığı ağlarda sertlik artarken sıvı geçişi genellikle azaldı. Ağ yapısındaki düzensizlikler, bu özellikler arasındaki ilişkinin ayrıntılarını etkiledi.[1]
Yöntem, laboratuvarda büyütülen hücre kümelerinde de denendi. Daha uzun sürede oluşan kümelerde sıvı akışı daha sınırlıydı. Yapay jellerdeki kimyasal bağlar kalıcıydı; biyolojik jelleri bir arada tutan geçici etkileşimler ise zamanla gevşemeye izin verebiliyor. Araştırmacılar, yöntemin bu sistemlerde uygulanması için gözlem süresini ve ağın gevşeme süresini ilgili koşullar olarak belirtti.[1]
