Hakemli bir model çalışmasında tropikal Pasifik’in sıcaklık düzeni, karbondioksit salınımları durduktan sonra da değişmiş kaldı. Derin okyanus ve Güney Okyanusu ısınmayı sürdürürken kuzeyde yüzey sıcaklıkları daha hızlı dengelendi. Araştırmacılar dokuz Dünya sistemi modelini, tek modelin daha uzun simülasyonlarıyla karşılaştırdı. Salınımların daha erken kesildiği deneylerde değişimin büyüklüğü sınırlı kaldı. Ayrıntılı bin yıllık mekanizma sonuçları tek modele dayanıyor.
Hakemli tek model çalışmasında, ekvatoral Pasifik’in doğusu ile batısı arasındaki sıcaklık farkı, karbondioksit salınımları kesildikten sonra zayıflamış kaldı. Araştırmacılar okyanusun ortalama koşullarını, tropikal Pasifik’te okyanus ile atmosferin bağlantılı döngüsü olan El Niño-Güney Salınımı’nın yıllar arasındaki değişkenliğinden ayrı inceledi. Simülasyonlarda atmosferdeki karbondioksit azalırken, ortalama düzendeki değişim yüzyıllarca sürdü.[1]
Güney Okyanusu ile derin suların ısınması devam etti. Kuzey yarımkürede ise yüzey sıcaklıkları daha çabuk dengeye yaklaştı. Araştırmacılar farklı tepkileri, tropikal yağış kuşaklarının ekvatora yaklaşması ve alizelerin zayıflamasıyla ilişkilendirdi. Sıcak yüzey sularıyla soğuk derin suları ayıran termoklinin eğimi de azaldı. El Niño-Güney Salınımı’nın büyüklüğündeki değişim, modeller arasında daha az tutarlıydı ve zaman içinde farklılaştı.[1]
Araştırmacılar, dokuz Dünya sistemi modelini ACCESS-ESM1-5 adlı iklim modelinin daha uzun deneyleriyle karşılaştırdı. Bu deneyler 2030–2060 arasında farklı başlangıç yıllarından dallandı ve 1000 yıl sürdü. Salınımların erken kesilmesi değişimin büyüklüğünü sınırladı. Bin yıllık ayrıntılı mekanizma tek modele dayanıyordu. Karbondioksit salınımları durdurulurken, diğer sera gazları ve havada asılı parçacıklar sanayi öncesi düzeylere ayarlandı. Bu ayarlar simülasyonların idealize edilmiş koşullarını oluşturdu.[1]
