NASA’nın 15 Ekim’de yayımladığı mühendislik değerlendirmesine göre, değiştirilen atmosfer giriş yolu Artemis II’de Orion’un ısı kalkanındaki çatlama ve kömürleşmiş malzeme kaybını azalttı. Mühendisler Artemis I’deki 103 bölgeye karşılık 9 kayıp bölgesi saptadı. Sonuç, uçuş ölçümlerine ve kurtarma sonrası fiziksel incelemelere dayanıyor. Ağustosta başlayan örnek çıkarma ve iç röntgen taramaları da değerlendirmeye katkı sağladı.
ABD uzay ajansı NASA, Artemis II görevinde Orion aracıyla Ay’dan dönen dört astronotu koruyan ısı kalkanının mühendislik değerlendirmesini 15 Ekim’de yayımladı. Artemis I’deki kayıplardan sonra kurum, Orion’un atmosfere girişten okyanusa inişe kadar katetmesine izin verdiği yolu daralttı. Bu değişiklikle kalkanın, önceki uçuşta çatlama ve parça kaybının gözlendiği sıcaklıklara daha kısa süre maruz kalması amaçlandı.[1]
Mühendisler kalkan üzerinde 9 kömürleşmiş malzeme kaybı bölgesi belirledi; Artemis I sonrasında bu sayı 103’tü. NASA’nın karşılaştırmasında çatlama ile kömürleşmiş parçaların kaybı yaklaşık onda bir düzeyine geriledi. Kalkan, atmosfer girişinde aşınarak aracı koruyan Avcoat adlı malzemenin 186 bloğundan oluşuyor. Uçuş ölçümleriyle kurtarılan donanımın incelemesini birleştiren değerlendirme, aerodinamik ve ısıl davranışın uçuş öncesi öngörülerle uyumlu olduğunu buldu.[1]
Dalgıçlar, 10 Nisan’daki denize inişin hemen ardından kalkanın sualtı görüntülerini aldı. İncelemeler kurtarma gemisinde ve Florida’daki Kennedy Uzay Merkezi’nde sürdü. Kalkan daha sonra Alabama’daki Marshall Uzay Merkezi’ne taşındı; ağustosta örnek çıkarma ve iç röntgen taramaları başladı. Mühendisler blok birleşimleriyle ayrılma cıvataları çevresindeki malzemeyi de inceledi. NASA, ek çözümlemeyi bu uçuş için ilk kurtarma sonrası değerlendirmeyi doğrulayan çalışma olarak sundu.[1]
