Araştırmacılar, moleküler halkaları belirli kaymalarla üst üste dizilen iki kristal zar hazırladı. Oluşan kanallar, yakın boyuttaki moleküllerin geçişini farklı ölçülerde kısıtladı. Zarların ardışık kullanımı karışımların kademeli ayrılmasını sağladı. Tek bir hakemli laboratuvar çalışmasında bir ilaç bileşiğinin zenginleştirilmesi de sınandı. Enerji ve gider karşılaştırmaları, bütün sanayi işlemlerine değil, incelenen ayırma süreçlerine ait.
Tek bir hakemli laboratuvar çalışmasında iki ince kristal zar, üst üste dizilen moleküler halkaların geçişi farklı ölçülerde kısıtlamasıyla yakın boyutlu molekülleri ayırdı. Halkalar metal atomlarıyla organik bağlayıcılardan oluşuyor. Halkaların birbirine göre kayması, kanallar boyunca değişen darlıklar yarattı. Böylece seçicilik, yalnız sabit bir gözenek çapı üzerinden ayarlanmadı.[1]
Farklı bağlanma açılarına sahip öncüller, etil asetat ile suyun arayüzünde birleşerek CCM-1 ve CCM-2 adlı zarları oluşturdu. Mikroskop incelemeleri yaklaşık 90 nanometrelik kalınlığı destekledi. Başlıca gözenek çapları sırasıyla 1,63 ve 1,44 nanometre olarak ölçüldü. Tayfsal yöntemlerle kimyasal yapı ve metal atomlarının çevresindeki bağlanma düzeni incelendi.[1]
Benzetimler, ayrılmayı bu kaymış kanallarda moleküllerin hareket özgürlüğünün kısıtlanmasıyla ilişkilendirdi. Boyutları birbirine yakın moleküller, geçiş sırasında farklı ölçülerde hareket serbestliği kaybedebiliyordu. Yapısal ölçümler ve serbest enerji hesaplarıyla hem kullanılabilir boşluk hem bu boşluktaki moleküler hareket incelendi.[1]
İki zarın art arda kullanılması karışımların kademeli ayrılmasını sağladı. Deneylerden birinde ilaç bileşiği takrolimus, glukan ve lösin içeren karışımdan zenginleştirildi. Enerji, gider ve salım karşılaştırmaları seçilen ayırma süreçleriyle tasarım varsayımlarına dayanıyor. Çalışmada bileşiğin saflaştırılması sınandı; tıbbi etkisi araştırılmadı. Bütün sanayi ayırmalarında aynı tasarrufun sağlandığı da gösterilmedi.[1]
