Yapay su kanalları eklenen ters ozmoz zarı, suyu geçirirken küçük kirletici NDMA’yı daha fazla tuttu. Tek bir hakemli laboratuvar çalışmasında, sınanan koşullarda NDMA tutulması yüzde 93,9’a ulaştı. Benzetimler, suyun hızlı geçişini kanallarda değişen hidrojen bağı ağıyla ilişkilendirdi. Ölçümler zar malzemesinin başarımını gösteriyor; bütün bir arıtma tesisinin işleyişini veya arıtılmış suyun tüm sağlık ölçütlerini karşıladığını ortaya koymuyor.
Yapay su kanalları içeren bir ters ozmoz zarı, laboratuvar koşullarında N-nitrozodimetilaminin, yani NDMA’nın yüzde 93,9’unu tuttu. Küçük ve yüksüz olan bu kirleticiyi geleneksel zarlarla ayırmak zor olabiliyor. Yeniden kullanılacak suyun arıtılmasına odaklanan tek bir hakemli çalışma, malzeme deneyleriyle moleküler benzetimleri bir araya getirdi.[1]
Araştırmacılar hidroksil grupları taşıyan kanalları, suyu geçirirken çözünmüş maddeleri tutan poliamit katmana ekledi. Benzetimlere göre suyla hidroksil grupları arasındaki hidrojen bağları sürekli yeniden düzenleniyordu. Bu hareketli ağ, su moleküllerinin kısa süre kalıp sık yer değiştirmesine olanak sağladı. Tuz ve NDMA’nın aynı kanallardan geçişinde daha yüksek enerji engelleri hesaplandı. Böylece ölçülen ayrılmaya moleküler bir açıklama önerildi.[1]
Sodyum klorür tutulması yüzde 99,2’ye ulaştı. Bir bar basınçta, zarın her metrekaresinden bir saatte 4,5 litre saf su geçti. Bu ölçü, su geçişini basınca göre karşılaştırmayı sağlıyor. Deneylerde farklı yapay kanallar içeren zarlar da karşılaştırıldı. Sayılar, bütün bir arıtma tesisinin çıktısını değil, belirtilen koşullardaki malzeme başarımını gösteriyor.[1]
Her kirletici için aynı giderim oranı gösterilmedi. Saf su geçirgenliği de gerçek atık sudaki bütün bileşenlerle çalışmanın sonucunu vermiyor. Tesis ölçeğinde süreklilik, bakım ve arıtmaya gelen suyun değişmesi ayrıca değerlendirme gerektiriyor. NDMA’nın yüksek oranda tutulması, arıtılan suyun bütün sağlık ölçütlerini karşıladığını tek başına belirlemiyor.[1]
