Dilekçenin dayandığı donanım

20 Ağustos'ta California'nın Kuzey Bölgesi mahkemesinde açılan toplu dava, bir başarım iddiasından değil, bir donanım gerçeğinden yola çıkıyor: parmaktaki bir yüzükte, uyku laboratuvarının evreleri birbirinden ayırmak için kullandığı saç derisindeki elektrotlar, gözdeki uçlar ve çenedeki algılayıcı bulunmuyor. Dilekçenin savı, bu işaretler olmadan bildirilen evrelerin ölçülmediği, Oura'nın yapay zekâ modelleriyle tahmin edildiği yönünde. Oura'nın kendi teknik belgeleri de yüzüğün beyin etkinliğini ve göz hareketini okumadığını söylüyor.[1]

Şirketin dava haberinin ardından verdiği yanıt iki ucu da açık bırakıyor. Oura, bilimine, araştırmasına ve doğruluk iddialarına güvendiğini, suçlamalara itiraz ettiğini ve uygun mercide savunma yapacağını bildiriyor. Aynı açıklamada, yüzüğün neyi ölçtüğünü, neyi tahmin ettiğini ve kullanıcının bu bilgiyi nasıl kullanması gerektiğini açıkça anlatmayı sürdüreceğini söylüyor; davanın döndüğü ayrım da tam olarak bu.[1]

Bir dosyanın gösterebildiği ve gösteremediği

Bir dilekçe, dünyaya dair bir iddia ile hukuki bir kurgudan oluşur; davacının ispat yükünü taşır, bir sonuç bildirmez. Bir aksama biçimini adlandırabilir; ama o aksamanın ne sıklıkta, kimlerde ve ne kadar saptığını söyleyemez. Tüketici hukukunun sorusu, makul bir alıcının kullanılan ifadeyle yanıltılıp yanıltılmadığıdır. Bu soru, tek bir gece uykusu bile ölçülmeden yanıtlanabilir.[1]

Anlaşmazlık böylece iki metnin arasındaki boşlukta duruyor: yapay zekâ modellerinin bir tahmin ürettiğini söyleyen teknik belgeler ile alıcının ölçüm diye okuduğu ürün dili. Bir okuyuşta bu boşluk algılayıcıya ve modele dair bir iddiadır. Başka bir okuyuşta iki metin zaten tutarlıdır ve tartışma yalnızca makul bir alıcının onları nasıl anladığıyla ilgilidir; o zaman soru reklam diline döner ve Oura yüzüğünün doğruluğu bulunduğu yerde kalır.[1]

Sorunu çözecek kanıt

Temmuz sonunda bir beyin dalgası denemesi üzerine yazarken, bir algılayıcının etiketinin o algılayıcının ayırt edebildiğinden ayrı tutulması gerektiğini ve böyle bir etiketin ilk sınavının hedeflenen işareti çevresinden ayırıp ayırmadığı olduğunu savunmuştum. Tüketici cihazındaki uyku evresi de aynı türden bir etiket. Değişen, soruyu kimin sorduğu: bu kez bir uç nokta seçen araştırma ekibi yerine, bir pazarlama cümlesini okuyan mahkeme soruyor.[1], [2]

Doğruluk sorusunu çözecek kanıt bellidir ve bu kanıtı iki taraf da dosyaya koymadı: yüzüğü gerçekten satın alan insanlarda, Oura'nın modellerinin bildirdiği evrelerin laboratuvar sınamasıyla evre evre uyumu; üstelik tek bir genel doğruluk oranı yerine her evre için duyarlılık ve özgüllük olarak bildirilmiş. Neredeyse her şeye yüzeysel uyku diyen bir model yüksek bir genel oran tutturabilir ve alıcının önemsediği evrede yine işe yaramaz kalabilir. Ardından dış geçerleme gelir — yaşa, vücut yapısına, uyku bozukluğu olan ve olmayan gruplara göre — çünkü sağlıklı genç yetişkinlerde ölçülen uyum kendiliğinden aktarılmaz.[1]

Böylece davadan bağımsız, temiz bir sınama beliriyor. Bu noktada Oura, bugün sattığı yüzük için model çıktılarının laboratuvar sınamasıyla evre bazında uyumunu 31 Ocak 2027'ye kadar yayımlar ya da böyle bir belgeye yönlendirirse, doğruluk sorusu dilekçelerin dışına çıkar ve okurun kendisinin sınayabileceği bir şeye dönüşür. Böyle bir belge çıkmazsa dava yine karara bağlanabilir, ölçüm ise incelenmemiş kalır.[1]