Tek model adı, üç üretim aşaması

MiniMax H3 model kartı, ses ve görüntüyü aynı akışta üreten gövdeyi 33 milyar parametreli yoğun bir dönüştürücü olarak tanımlıyor. Yaklaşık 13 milyar parametre AdaLN dallarında bulunuyor; bu dalların çıktıları önceden hesaplanabildiği için yalnız çıkarım yapılan kurulumlarda belleğe yüklenmeleri gerekmiyor. Aynı sayfa 4-15 saniyelik çıktı, saniyede 24 kare, 32 kHz stereo ses ve varsayılan olarak kısa kenarı 768 piksel olan görüntü bildiriyor. Bu sayılar, dışarıdan kurulabilecek sistemin somut sınırlarını çiziyor.[1]

Asıl yöntem ayrımı üç parçalı üretim zincirinde. H3-Context-IR çok kipli girdiyi temel modelin kullanacağı ara gösterime çeviriyor; H3-Base 768 piksellik görüntü ve sesi üretiyor; H3-Regenerate-2K ise ilk çıktıyı özgün bağlamla birlikte yeniden işleyerek çözünürlüğü yükseltiyor. Model kartı yerel temel model için üç yeniden üretilebilir örnek ve betik sunuyor. Uçtan uca 2K iş akışı ise yerel H3-Base ile MiniMax'in çevrim içi arayüzünü birleştiriyor. Dolayısıyla yerelde yeniden üretilebilen sonuç ile şirket hizmetine bağlı tam zincir aynı deney değil.[1]

Örnek çıktının ölçemediği şey

Kartın güçlü yanı, bir çıktının hangi parçalardan geçtiğini görünür kılması; zayıf yanı ise geniş genelleme ve nitelik anlatımını karşılaştırmalı bir başarım tablosuna bağlamaması. Sunulan betikler belirli bir örneğin yeniden kurulmasına yardım ediyor, fakat başka modellerle aynı istem, aynı tekrar sayısı, aynı donanım bütçesi ve önceden belirlenmiş puanlama altında karşılaştırma sunmuyor. Sonuçtaki bir fark temel dönüştürücüden gelebileceği gibi bağlamı hazırlayan ara gösterimden, istem yazımından ya da 2K yenileme aşamasından da kaynaklanabilir. Bu rakip açıklamalar ayrılmadan tek bir bileşene pay biçmek erken olur.[1]

Bu yayın önemli bir basamak sağlıyor: ağırlıklar, çalışma betikleri ve üç aşamanın açıkça adlandırılması, dışarıdan sınanabilir sorular kurulmasına izin veriyor. Açıklayıcı bir çalışma, sabit çok kipli istemleri ve tekrar sayılarını önceden yayımlayıp yerel 768 piksellik temel çıktıyı, çevrim içi bağlam işlemesini ve 2K yenilemeyi ayrı ayrı puanlar. Başarısız denemeler de sonuçlara katıldığında araştırmacılar seçilmiş en iyi örnek yerine dağılımı görür. H3 için bugün öğrenebildiğimiz en sağlam şey, hangi parçanın nerede yeniden üretilebildiği.[1]