Sesten şarkıya

Wynter Waxeth, Ethel Cain’in Orta İngilizce söylediği bir şarkı. Robin Carolan, Robert Eggers’ın Werwulf filmi için Cain’in sesini önce müziğin içinde bir doku olarak düşündüklerini anlatıyor. Sonra tam bir şarkı yazmaya yönelmişler. Bu küçük görünen değişiklik, katkının görevini değiştiriyor: Bir sahnenin altında duyulan ses rengi, artık adı ve sınırları olan bir parçaya dönüşüyor. Bestecinin Orta Çağ müzikleri, dualar ve ortam müziği kayıtları gönderdiği hazırlık süreci, bu dönüşümün çalışma malzemesini oluşturuyor.[1]

Buradaki müzik meselesi, tanınmış bir şarkıcının adının film afişine eklenmesinden daha somut. Ses dokusu ile şarkı aynı beste kararını gerektirmiyor. Şarkı, sözün akışını ve vokalin taşıdığı cümleyi öne alıyor; doku ise bu öğeleri başka seslerin arasına yerleştirebilir. Cain’in katkısının şarkıya dönüşmesini, vokale daha belirgin bir anlatım alanı açılması olarak okuyorum. Bunun yanında daha basit bir açıklama da mümkün: İşbirliği ilerledikçe iki müzisyen, bağımsız bir parçanın malzemesini bulmuş olabilir. Film içindeki ağırlığı hakkında karar vermek için parçanın görüntüyle ilişkisi de gerekli.[1]

Albümde aynı adın iki yeri

Açıklanan albüm sıralaması 37 parçalık. Wynter Waxeth I, 24. sırada; Wynter Waxeth ise albümün sonunda. Bu başlıklar aynı adın iki ayrı yerde bulunduğunu kesinleştiriyor, fakat düzenlemelerin aynı olduğunu söylemeye yetmiyor. Carolan’ın anlattığı telaffuz çalışması da müziğin somut emek tarafını açığa çıkarıyor: Cain, Eggers’ın yardımıyla Orta İngilizce telaffuzunu çalışmış. Sözün nasıl duyulduğu böylece yalnızca söz yazımına bırakılmamış; yorumun hazırlanması da işbirliğinin bir parçası olmuş.[1]

Dinleyici açısından ilk karşılaştırma, bu iki başlığın şarkıya ne kadar ayrı alan açtığı. Birinin sahneye bağlı kısa bir biçim, diğerinin bağımsız bir yorum olması olası; açıklanan liste bunu henüz yanıtlamıyor. Albümün dijital tarihi 18 Aralık, plak tarihi 29 Ocak 2027 olarak duyuruldu. Şimdilik dinlemeye açılan parça Carolan’ın Werwulf adlı müziği. Bu nedenle Cain’in tamamlanmış şarkısının tınısı hakkında hüküm vermek yerine, açıklanan beste kararına odaklanıyorum: Film müziğinde başlangıçta eşlik içinde düşünülen bir sesin, kendi şarkısını taşıyacak yere geçmesi.[1]