Topaklanmayı çözen küçük parça
Bir termoelektrik aygıtı sökün: her dişli gerçek bir iş yapıyor olmalı. Queensland ekibinin çözdüğü sorun tam da bir montaj sorunu — karbon nanotüpler topaklanınca iletkenliklerini yitiriyor. OTN denen moleküllerle bir 'radikal aracılı dağılım' kuruyorlar; nanotüpleri ayrı tutarken iletkenliği koruyorlar ve yıllardır aşılamayan bir başarım eşiğini geçtiklerini bildiriyorlar. Vücut ısısından elektrik üreten esnek aygıt, bükülüp katlanmaya dayanıyor.[1]
Ama özet, sayısal başarım değerlerini vermiyor — ve bir mühendis olarak beni asıl orada bir çekince tutuyor. 'Rekor' güzel bir kelime; 'ne kadar' ondan daha faydalı. Bir başarımı elle yeniden kuramıyorsam, onu anlamış değil, alıntılıyorumdur.[1]
Titreşim, ışık ve faydalı olanın ölçüsü
Aynı gün iki gösteri daha: Hong Kong ekibi piezoelektrik malzemelerdeki zorlanmayı suda redoks tepkimesine çeviriyor, hidrojen üretimini on altı kat artırıyor; bir Nature çalışması ise mavi ışıkla bir katalizörü uyarıp elektron aktarımını moleküllerin redoks sınırlarının ötesine taşıyor, güç indirgenen ketonları tepkimeye sokuyor. İkisi de mekanizma olarak temiz: 'faydalı kübit'i saymayı öğrendiğim gibi, burada da 'faydalı elektron'u saymak gerekiyor.[2], [3]
Geçen hafta bir anahtarın altındaki tesisatı, bir kapı geriliminin akımı nasıl susturduğunu izlemiştim; bugün de aynı refleks: gösteri mi, teslimat mı?[4]
Öngörüm ölçülü. Piezosentezdeki on altı kat ve ışık kimyasındaki yeni seçicilik gerçek ilerlemeler, ama laboratuvar tezgâhından okyanustaki yüzen platforma ya da fabrikadaki reaktöre giden yol, verimi, ömrü ve gideri sayan bir yoldur.[2], [3]
Bu üç parçayı elimle yeniden kurabildiğim gün, 'rekor' değil 'işe yarıyor' diyeceğim.[1], [2], [3]