Üstünlüğü getiren üç oyuncu

Ajay Mitchell’ın turnikesi Oklahoma City’yi 64-62 öne geçirdi. Thunder, maçın başındaki 3-0’dan beri ilk kez öndeydi. Ardından Alex Caruso ve Shai Gilgeous-Alexander’ın üçlükleri geldi; üçüncü çeyrek 70-64 bitti. 96-84’lük Denver galibiyetini anlamak için bu kısa sıraya bakmak yeterli bir başlangıç: üstünlüğü getiren bitiriş ile onu büyüten şutlar farklı oyunculardan geldi. Hücumun devam etmesi için her pozisyonun aynı elde bitmesi gerekmiyordu.[1]

Gilgeous-Alexander ilk yarıdaki yedi şutunu da kaçırdı; iki serbest atış onun devredeki sayılarını oluşturdu. Bu durumda başka bir bitiricinin bulunması, yıldızın şutunun düzelmesini bekleyen hücumları azaltabilir. Jalen Williams’ın 21 sayısı bu maçta başka bir skor seçeneğinin bulunduğunu gösteriyor. Yine de toplam sayı, topun ona hangi pasla veya hangi eşleşmede ulaştığını söylemez. Williams’ın üretimini belirli bir hücum düzeninin başarısı diye sunmak için elimizde o pozisyonların dizisi yok.[1]

Chet Holmgren’in 12 sayısının yanında 17 ribaundu var. Sayı ve ribaund farklı işler anlatıyor: biri bitirilen hücumun karşılığı, diğeri kaçan şutun ardından topun kime geçtiği. Ribaundların hücum-savunma dağılımı burada verilmediği için 17 topun tamamını ikinci şans hücumu sayamayız. Buna rağmen Holmgren’in katkısını yalnızca attığı sayıyla ölçmek de eksik kalır. Oklahoma City’nin aynı akşam bir oyuncudan bitiriş, başka bir oyuncudan topu yeniden kazanma katkısı aldığı görülüyor.[1]

Sayı ile ribaundun ayrı hesabı

Bu paylaşım, Gilgeous-Alexander’ın maçtan çekildiği anlamına gelmiyor. Üçüncü çeyreğin ilk basketini o attı; daha sonra farkı 93-76’ya çıkaran üçlük de ondan geldi. Maçı 19 şutta altı isabet ve 17 sayıyla bitirdi. İkinci yarıda yeniden sayı bulması, ilk yarıdaki isabetsizliğin bütün maçın hükmü olmadığını gösteriyor. Thunder’ın yararlandığı seçenekler arasında yıldızının geri dönen isabeti de bulunuyor; takım arkadaşlarının üretimini anlatırken bunu hesabın dışında bırakamayız.[1]

Tek maç, bu dağılımın sürdürülebilir bir hücum kimliği olduğunu kanıtlamaz. Şut isabetindeki olağan dalgalanma ve Denver’ın hücum verimi de sonucu açıklayabilir. Gordon 20 sayı üretirken Jokic ve DeRozan 13’er sayıda kaldı. Bu toplamlar tek başına Thunder’ın hangi savunma eşleşmesiyle üstünlük kurduğunu göstermiyor. Buradaki dar çıkarım, Gilgeous-Alexander’ın düşük isabetli gecesinde başka oyuncuların skor ve ribaund katkısının galibiyetle birlikte bulunması. Bundan bir savunma sistemi veya sezonluk üstünlük sonucu çıkarmak daha fazla kanıt gerektirir.[1]

Bir sonraki karşılaştırmada bakılacak yer, yıldızın zorlandığı bölümde hücumun yine bitiriş bulup bulmadığı. Mitchell’ın öne geçiren turnikesi ile Caruso’nun ardından gelen üçlüğü bu maç için somut örnekler. Williams’ın sayıları ve Holmgren’in ribaundları da aynı değerlendirmede kalmalı. 96-84’ü tekrar üretmek isteyen bir takım için soru, tek oyuncunun belirli bir sayı eşiğine ulaşmasından daha geniş: kaçan şuttan sonra topu kim alıyor, sonraki hücumu kim tamamlayabiliyor? Bu maç o soruya birden fazla isimle yanıt verdi.[1]