Pasın ucundaki iki uzun

Saben Lee topu Jonas Valančiūnas’a verdi; içerideki bitiriş Žalgiris’i 9-2’ye taşıdı. ASVEL’in üç üçlükle 11-11’i bulması, bu erken üstünlüğün ne kadar çabuk silindiğini gösterdi. 105-85’in başlangıcında izlemeye değer olan, topu kimin kullandığı kadar son pasın kimi bulduğuydu. Lee aynı maçta hem içeride bitireni besledi hem dışarıdan sayı üretti. Bu iki görevin birlikte yürüdüğü hücumlar, Žalgiris’in skor yükünü dağıtışını somutlaştırıyor.[1]

İkinci çeyrekte Lee’nin Ąžuolas Tubelis’e pası basketle bitti. Mola sonrasında bu kez Valančiūnas’ı smaç için buldu; devre 50-34 kapandı. İki farklı uzunun pasın sonunda görünmesi, Lee’nin üretimini yalnızca kendi şutuna bağlamayan bir hücum anlatıyor. Buradan belirli bir savunma düzeninin çözüldüğü sonucunu çıkarmıyorum. Somut olan, aynı başlatıcının farklı bitiricilere ulaştığı bu iki hücum ve ilk yarı sonunda oluşan fark.[1]

Top başka elde de üretildi

Üçüncü çeyrekte üretim başka bir kısa oyuncuya geçti. Maodo Lo’nun iki üçlük içeren 9 sayılık bölümü skoru 70-49’a taşıdı. Lo maçı 6 asistle, Lee 7 asistle bitirdi. Son çeyrekte Lee’nin art arda iki üçlük bulması da pasör ile şutör rollerinin tek bir oyuncuda değişebildiğini gösteriyor. Bu dağılımda hücumun her seferinde aynı oyuncunun bitirişini beklemesi gerekmiyordu.[1]

Carsen Edwards 16 sayıyla takımın en skoreriydi; Valančiūnas 15, Tubelis 14, Lee 12, Sterling Brown 11 sayı attı. Beş oyuncunun çift haneye çıkması, bu maçta bitirişlerin dağıldığını destekliyor. Oyuncuların kaç hücum kullandığını bu toplamlar söylemiyor; sayıların temposuna ilişkin bir oran da vermiyor. Bu yüzden paylaşımı, her oyuncunun verimliliği hakkında bir sıralamaya çevirmeden okuyorum. Lee’nin pasları ve Lo’nun kısa skor bölümü, toplamların arkasındaki hareketi görünür kılıyor.[1]

İsabetin payı

Şut isabetinin payı büyük: Žalgiris 18 üçlük buldu. Bu kadar çok dış atışın girdiği bir gecede, pas ile sonuç arasındaki bağ da daha güçlü görünebilir. Dağılımın bir bölümü oyuncuların o akşam zor şutları da sokmasından kaynaklanmış olabilir; açık şut oranı ya da savunmanın her pozisyondaki tercihi bu maç anlatısından çıkmıyor. 18 isabeti kalıcı bir hücum kimliğine çevirmek için bu tek karşılaşmadan daha geniş bir örnek gerekir.[1]

Maçın sonundaki Lee dizisi yine yararlı bir ölçek sunuyor: önce art arda iki üçlük, akşamın bütününde 7 asist. Valančiūnas’ın 8 ribaundu ve içerideki bitirişleri, uzun oyuncunun hem bitirişte hem ribaundda yer aldığını gösteriyor. Žalgiris’in sezon derecesi bu galibiyetin ardından 3-4; daha uzun dönemdeki üstünlük tartışması için örnek hâlâ küçük. Bu galibiyetten çıkan daha dar ders, topu dağıtan oyuncunun kendi bitirişini korurken birden fazla uzunu da hücumun sonunda bulabilmesi.[1]