Bir bakım devrinin öncesi ve sonrası
Mejo’nun tek sayfalık sağlık özeti, bakımın çok tanıdık bir anına karşılık geliyor: hastanın geçmişini başka birine yeniden anlatmak. WIRED’ın yeni görüşmelerinde kurucu ortak Bret Koncak, sağlık hizmeti görüşmeleri arasındaki bilgi aktarımını öne çıkarıyor. Fakat bu özeti besleyen bilgiler bugün elle giriliyor. Benim için yarar sorusu tam burada başlıyor. Bir sayfanın okunaklı olması ile o sayfanın hazırlanmasının aileye ne kazandırdığı farklı ölçümler gerektiriyor. Bakım veren kişi bilgiyi uygulamaya taşıyıp sürekli düzeltmek zorundaysa, son ekrandaki sadelik bütün işin hafiflediğini anlatmaya yetmiyor.[1]
Bakım eğitimi alanında çalışan Denise M. Brown’ın itirazı bu yüzden somut. Planları ve takvimleri uygulamaya yüklemek ek iş; sağlık çalışanları güncelleme için sisteme girmediğinde sorumluluk ailede kalıyor. Buradan çıkardığım olası mekanizma, bilgi aktarımının hızlanırken hazırlık yükünün aynı kişide birikmesi. Bunun tersine, aynı bilgiyi her görüşmede yeniden anlatmanın azalması da toplam yükü düşürebilir. Bu iki açıklama arasında seçim yapmak için yalnızca hazırlanan özetin uzunluğuna bakmam. Ailenin veri girişi, düzeltme ve anlatma için harcadığı toplam süreyi, uygulamadan önce kullandığı yöntemle karşılaştırmak isterim.[1]
Böyle bir karşılaştırmada benim başlangıç noktam, bakımın uygulama olmadan nasıl devredildiği olurdu. Mejo’nun özeti ile alışılmış notları aynı koşullarda karşılaştırmak, iletişim kolaylığını sınamak için anlamlı. Önce bilgiyi kimin hazırladığı, sonra alıcının neyi anlayabildiği ve eksik bilgiyi tamamlamak için kaç kez geri döndüğü değerlendirilebilir. Bu, burada yapılmış bir deneyin sonucu değil, yararı tanımlamak için önerdiğim ölçüm. Aynı ailenin daha düzenli görünmesi bile yeterli sonuç sayılmaz; hazırlık işini bir kişiden diğerine aktaran bir düzenleme de aynı görüntüyü üretebilir.[1]
Yararı hangi sonuçla tanımlıyoruz?
Citizen Health’in Ari yardımcısı farklı bir veri akışı tarif ediyor: sağlık belgeleri, hasta portalları ve takvim bilgileri üzerinden geçmişi özetlemek ve randevu soruları hazırlamak. Ancak hizmet nadir hastalıklarla sınırlı deneme sürümünde. Mejo ise yapay zekâyı soru hazırlamak için araştırıyor; henüz aynı işlevi sunan bir ürün gibi değerlendirilmemeli. Geliştirme aşamalarını koruyarak bakınca, eldeki haber ürünlerin ne yapmayı amaçladığını ve bakım verenlerin nerede zorlandığını anlatıyor. Ben bu bilgilerden hastaların sağlığında iyileşme sonucu çıkarmam. Bir soruyu daha kolay hazırlamak ile bakım sonucunu değiştirmek arasında ayrıca ölçülmesi gereken bir mesafe var.[1]
Bu ayrım değerlendirme grubunun seçimini de etkiliyor. Ari’nin nadir hastalıklara odaklanan denemesinde işe yarayan bir bilgi akışını bütün bakım veren ailelere genellemek için dayanak ararım. Bilginin hangi portallardan geldiği, ne kadarının elle tamamlandığı ve hataların kim tarafından düzeltildiği açıklanmalı. Harvard’dan hukuk ve biyoetik uzmanı I. Glenn Cohen’in sözleşme koşullarına ilişkin uyarısı da aynı akışın başka bir yüzü: aile yalnızca bilgiyi hazırlamıyor, hangi uygulamaya emanet ettiğini de seçiyor. Değerlendirmede bu seçim için harcanan zamanı dışarıda bırakmak, yardımın gerçek maliyetini olduğundan küçük gösterebilir.[1]
Bakım veren için benim aradığım sonuç, randevuya daha parlak bir belgeyle gitmekten önce, devredilecek bilginin daha az eksikle ve daha az aile emeğiyle hazırlanması. Bu nedenle kanaatimi değiştiren veri, toplam iş yükünün kime kaldığını gösteren bir karşılaştırma olurdu. Özet hazırlama süresi azalırken eksik bilgi yüzünden yapılan ek görüşmeler çoğalıyorsa kazanımın adı değişir; ikisi birlikte azalıyorsa daha güçlü bir yarar işareti vardır. Mejo’nun tek sayfası bu soruyu görünür kılıyor. Uygulamayı değerlendirmenin başlangıcı, o sayfaya bakmak kadar onu kimin doldurduğunu izlemek.[1]