Kanon ve yay çalışması

Pachelbel’in Kanon’u, Christina Adams yönetimindeki prova, ardından yay tekniği dersi. Memorial Lisesi öğrencisi Lydia Song’un Eau Claire’deki festival günü bu somut çalışmalarla tarif ediliyor. Sekiz yıldır keman çalan bir öğrenci için ortak etkinliğin karşılığı, üzerinde çalışılacak bir eser ve çalgının başında çözülecek bir soru. Wisconsin–Eau Claire Üniversitesi 24 Ekim’de keman, viyola, viyolonsel, kontrbas ve gitar festivallerini ilk kez aynı güne topladı. Programın müzik bakımından okunacak yeri de burada: Her çalgının çalışma ayrıntısı, ortak günün içinde yerini koruyor.[1]

Bölümün önceki düzenini keman ve viyola öğretim üyesi Christine Harada Li anlatıyor: Keman-viyola, Cello Palooza, kontrbas ve gitar için ayrı etkinlikler vardı. Birleşik gün, bu çalışma alanlarını aynı programda buluşturdu. Kentucky Üniversitesinden konuk gitarist Dieter Hennings Yeomans’ın atölyesinde esneme, el çevikliği ve esneklik çalışıldı; ardından sanatçı konserde çaldı. Song’un yay dersi ile gitaristin el çalışması yan yana düşünüldüğünde, ortaklığın hangi düzeyde kurulduğu görülüyor. Aynı festival, çalgıya göre değişen teknik sorulara ayrı dersler ayırıyor.[1]

Bir kişiye ders, gruba çalışma malzemesi

Viyolonselci Luka Vater’ın ustalık dersinde işleyiş daha da belirgin. Müzik eğitimi bölümünün ikinci sınıf öğrencisi grup önünde çalıyor, eğitmen ona kısa bir ders veriyor, arkadaşları da dinliyor. Vater, kendisine yöneltilen önerilerin başkalarının icrasına da taşınabildiğini söylüyor. Buradaki paylaşımın aracı, aynı binada bulunmaktan önce dersin düzeni: Öneri, çalınmış bir cümleye bağlanıyor ve o cümleyi duyanlar tarafından izlenebiliyor. Bireysel düzeltme böylece grup için de çalışılabilir bir örnek sunuyor.[1]

Bu programda verimli bulduğum ilişki, ortak dinleme ile çalgıya özgü çalışmanın birbirini tamamlaması. Öğrenci, Pachelbel provasında yayını çalıştırıyor; ustalık dersinde ise başka bir icracıya verilen önerinin nasıl kurulduğunu duyabiliyor. Ayrı festivallerde de iyi dersler yapılabilir. Birleşik günün sunduğu ek imkân, bu karşılaşmaların aynı program içinde çoğalması. Değeri, katılımcı listesinin uzunluğundan çok, öğrencinin kendi çalgısına geri götürebildiği çalışma fikrinde aranmalı. Song’un yay dersi ve Vater’ın grup önündeki kısa dersi, bu ölçüyü somutlaştırıyor.[1]