Bir topluluğun tek bedende toplanması
Broadhurst Theatre’ın 10 Şubat 2027’den itibaren oynanacak The Amish Project yapımında sahne Jonathan Groff’a ayrılıyor. Jessica Dickey’nin tek kişilik oyununu Sarna Lapine yönetecek. Duyurunun merkezinde, bir topluluğun yaşadığı kaybı tek oyuncunun taşıması var. Groff’un Lancaster yakınlarında büyümüş olması metinle kişisel bağını açıklıyor; seyircinin karşısına çıkacak biçimi ise bu biyografik yakınlıktan önce tek kişilik kadro belirliyor.[1]
Bu seçim, topluluğu anlatmakla topluluğu sahnede çoğaltmak arasına bir mesafe koyuyor. Birden fazla oyuncu olduğunda farklı bedenler aynı anda yer tutabilir; tek kişilik oyunda ayrımların aynı oyuncunun zamanı ve bedeni içinde kurulması gerekir. The Amish Project’i bu açıdan, bir yıldızın bütün dikkati toplamasından çok, dikkatin o oyuncunun içinden başka insanlara dağıtılması sorunu olarak okuyorum. Başka bir okuma da mümkün: Groff’un adı, bilinen bir metnin Broadway’e gelişindeki başlıca çekim gücü olabilir.[1]
Lapine, Dickey’nin yazısını birbiriyle konuşan ve yas tutan bir topluluğa açılan, yalın ve sağlam bir yapı olarak tanımlıyor. Bu tarifin tek kişilik kadroyla buluştuğu yer, konuşmanın karşı tarafını sahnede duyurabilmek. Oyuncu yalnız olabilir; metnin anlattığı dünya yalnızca onun duygusuna daralmak zorunda değil. Buradaki sahne gerilimi, güçlü bir oyuncunun varlığıyla topluluğun farklı deneyimleri arasındaki denge. Bu, temsilin sonucuna ilişkin bir hüküm değil, duyurulan biçimin taşıdığı bir gerilim.[1]
Yeni salon, aynı metnin başka karşılaşması
The Amish Project’in yolu doğrudan Broadway’de başlamadı. Metin New York International Fringe Festival’da ortaya çıktı, Cherry Lane’de geliştirildi ve 2009’da Rattlestick Playwrights Theater’da sahnelendi. Ardından Minneapolis’te Guthrie, Milwaukee Rep, Chicago’da American Theater Company ve Pittsburgh’da City Theatre gibi sahnelere ulaştı. Broadhurst bu dolaşımın yeni adresi. Dolayısıyla yeni olan, yalnızca metnin yeniden duyurulması değil; Dickey’nin oyunu, Groff’un tek kişilik kadrosu ve Lapine’in yönetiminin bu salonda bir araya gelmesi.[1]
Groff’un Just in Time’da Bobby Darin’i oynamış olması burada bir karşılaştırma sınırı koyuyor. Yeni yapım başka bir kişinin hayatını tek bir merkezde canlandıran müzikal olarak duyurulmuyor; bir topluluğu tek oyuncuyla kuran oyun olarak geliyor. Önceki roldeki başarı, bu farklı görevin sonucunu peşinen belirlemez. Aynı oyuncunun sahnede bulunması iki yapımın seyirciyle aynı ilişkiyi kuracağı anlamına gelmiyor. Burada izlenebilecek şey, tanınan oyuncunun topluluğun anlatısına ne kadar alan açacağı.[1]
Tasarım ekibi henüz açıklanmadığı için bu ilişkiyi belirli bir dekorun ya da ışık düzeninin üzerine kuramayız. Şimdilik sahnenin en somut ölçüsü, adı konmuş metin, tek oyuncu, yönetmen ve 10 Şubat başlangıcı. Tek kişilik oyunun vaadi oyuncuyu büyütmekle sınırlı değil: sahnede başka bedenler yokken başka hayatların ağırlığını duyurmak. Broadhurst’teki yeni karşılaşma, bu ağırlığın Groff’un kişisel yakınlığından seyircinin ortak dikkatine geçmesi üzerine kuruluyor.[1]