Duvarlar yerinde kalırken

Liceu’nun I Capuleti e i Montecchi sahnesinde sütunlar, duvarlar ve küçük bir çukur var. Allex Aguilera bu düzeni iki perde boyunca saray, yatak odası ve mezar olarak kullanıyor. Son sahnede çukur suyla doluyor. Barselona’daki 30 Ekim–11 Kasım dizisinin sahne fikri, birbirinden ayrı mekânları aynı mimarinin içine yerleştiriyor. Ailelerin ortak dünyası, âşıkların sığınacağı odayı da son karşılaşmanın mezarını da barındırıyor.[1]

Bu devamlılık, aile çatışmasını okumanın somut bir yolunu açıyor: Giulietta’nın özel odası bile sarayın duvarlarından bütünüyle uzaklaşamıyor. Aynı dekorun korunmasını, kişilerin kaçamadığı bir düzen olarak okumak mümkün. Bunun daha pratik bir karşılığı da var; tek ve dönüşebilir bir mekân, sahne geçişlerini bir arada tutabiliyor. Bu iki okuma arasındaki ağırlık, ışığın, hareketin ve oyuncuların duvarlarla kurduğu ilişkiye bağlı.[1]

Kurumun tanımında video görüntüleri dekor yüzeylerine yansıtılıyor; ışık ve gölge karşıtlığı mekânın başka kullanımlarını ortaya çıkarıyor. Aguilera ayrıca olayları yaklaşık 1830’a, Bellini’nin dönemine taşıyor. Bu seçim, değişimin yalnızca dekor yenilemekle yapılmadığı bir sahne düzeni kuruyor. Yönetmenin şarkıcılara yoğunlaşma alanı bırakma amacı da bu sadeliğe eşlik ediyor. Bunlar 30 Ekim’de açılacak yapımın duyurulan tercihleri; şimdilik bir temsilin başarısından söz edemeyiz.[1]

Aynı dekor, farklı gece

Yedi temsilin Giulietta’ları Lisette Oropesa ile Marina Monzó; Romeo’ları Raffaella Lupinacci ile Caterina Piva. Tebaldo’yu da Iván Ayón-Rivas ile Antoni Lliteres paylaşıyor. Bu dönüşümlü kadro, tek dekorun devamlılığının yanına başka bir değişken koyuyor. Bir rolün iki yorumcusu, aynı duvarlar içinde farklı karşılaşmalar kurabilir; duyurulan sahne tasarımından bu karşılaşmaların aynı olacağı sonucu çıkmıyor.[1]

Müzik yönetimini Riccardo Frizza üstlenirken 10 Kasım temsilinde orkestrayı Rodrigo de Vera yönetecek. Liceu’nun takvimindeki bu bilgi, akşam seçen seyirci açısından doğrudan anlam taşıyor: belirli bir temsilin şefi belli. Temponun ve sahnedeki alışverişin bu yönetim altında nasıl biçimleneceği ise henüz belirsiz.[1]

Bu diziyi okurken iki ölçeği birlikte tutmak gerekiyor: iki perde boyunca dönüşen ortak mekân ve o akşam bu mekânı kullanan topluluk. İlk ölçek aile dünyasının sürekliliğini kuruyor; ikincisi karşılaşmanın kimler arasında oynanacağını belirliyor. Liceu’nun duvarları saraydan mezara uzanırken, seyircinin önündeki somut seçim yedi temsilden hangisinin kadrosuyla buluşacağı.[1]