Ana repertuvarın içinde başka bir katalog

The Watcher 2 ile açılan program, Encore ile kapanıyor. Arada Song Cry, Dead Presidents, 99 Problems ve Empire State of Mind var. Jay-Z’nin 24 Ekim’de SoFi Stadyumu’nda tamamladığı otuzuncu yıl konser dizisinin son gecesi, önce bu repertuvar üzerinden okunmalı. Variety’nin yayımladığı şarkı sırası, farklı dönemlerin aynı uzun programda yan yana geldiğini gösteriyor. Buradaki düzenleme sorusu, kaç ünlünün sahneye çıktığından daha ilginç: Konukların kendi eserlerine ayrılan bölüm, ev sahibinin kataloğunun neresine yerleştiriliyor? Los Angeles gecesinde yanıt, ana repertuvarın içinde belirgin bir Batı Yakası bölümü açmak olmuş.[1]

Too Short’un söylediği eser Blow the Whistle. Dr. Dre ile Snoop Dogg’un bölümünde ise The Next Episode, California Love, Nuthin’ But a G Thang ve Still D.R.E. birbirini izliyor. Şarkı listesi, bu bölümün başına Snoop’un Murder Was the Case parçasını koyuyor. Konuklar yalnızca Jay-Z parçasına eklenen bir ses olarak kalmıyor; kendi repertuvarlarıyla geliyor. Bu seçim, sahneyi kısa süreliğine başka bir kataloğa açıyor. Ardından 99 Problems ile Jay-Z’nin programına dönülüyor. Böyle bakıldığında ortaklık, afişteki isimlerin toplamından önce, eserleri ve icracıları belli bir bölümün kurulması demek.[1]

Konuk bölümünden kapanışa

Bu düzenin dinleyiciye sunduğu imkân, otuz yıllık bir seçkiyi başka bir rap repertuvarıyla aynı akşamda karşılaştırmak. Ana programın sürmesi, konuk bölümünün sınırlarını da işitilebilir bir sıra olarak kuruyor. Yine de tanınan parçaları peş peşe çalmak, tek başına ayrıntılı bir küratörlük niyetini kanıtlamaz. Aynı bölüm, dinleyicinin bildiği şarkılara katılmasını sağlamak için de seçilmiş olabilir. Programın gösterdiği daha dar ama yeterli sonuç şu: Los Angeles gecesinde ortaklığın malzemesi, konukların kendi eserleri olmuş. Bu tercih, konseri yalnızca bir yıldönümü hitleri sıralamasından çıkarıp başka bir kataloğa da yer veren canlı bir seçkiye dönüştürüyor.[1]

Son bölümdeki N—s in Paris ile Big Pimpin’ bağlantısı da aynı okuma biçimini gerektiriyor. İki ayrı başlık, canlı programda tek bir geçiş olarak sunuluyor; ardından Public Service Announcement ve Encore geliyor. Bu sıralama, konserde eserlerin yalnızca seçilmediğini, birbirlerinin yanına yeniden yerleştirildiğini hatırlatıyor. Yayımlanmış liste üzerinden tempoyu, ses dengesini ya da o geçişin icra başarısını ölçemeyiz. Buna karşılık programın biçimini görebiliriz: Jay-Z’nin kataloğu ana hattı kuruyor, konuklar kendi şarkılarıyla ayrı bir bölüm açıyor, kapanış yeniden ev sahibine dönüyor. Yıldönümünün müzikal karşılığını arayacağım yer, tam da bu eser ve kadro düzeni.[1]