Karar birliğe yaklaşıyor
Pentagon’un yeni otonom savaş komutanlığı planında en somut tercih, satın alma ile kullanım arasındaki mesafeyi kısaltmak. Pete Hegseth, Quantico’da mühendislerin, girişimcilerin ve askerlerin aynı geliştirme döngüsünde çalışmasını istedi. Geçici Project Agincourt’u Owen West ve Max Strasiser yönetecek. Kaynakların ve kararların birliklere yaklaşması, bu tasarımın askerî ağırlık merkezi.[1]
Birlik, kullandığı sistemdeki aksaklığı satın alma sürecine daha hızlı taşıyabilirse değişen koşullara uyarlama süresi kısalabilir. Bu, Hegseth’in Ukrayna’dan çıkardığı uyarlanabilir sistem dersinin uygulanabilir mekanizması. Alternatif sonuç da mümkün: kaynakların dağıtılması, aynı ihtiyaca ayrı çözümler ve birbiriyle çalışmayan sistemler üretebilir. Hızın askerî değeri, farklı birliklerin bu araçları birlikte kullanabilmesine bağlı.[1]
Yetkinin askerî bedeli
AUTOWARCOM için istenen yetki, olağan bir karargâhın görev tanımını aşıyor. Hegseth, dört yıldızlı muharip komutanlığa kuvvet komutanlıklarına benzer yetkiler vermeyi hedefliyor. Ekim 2027 kuruluş hedefi, gerekli mevzuatın Kongre ile hazırlanmasına bağlanmış durumda. Savunma İnovasyon Birimi üzerinden yürütülen geçici proje, bu yetki düzenine giden yol olarak tasarlanmış.[1]
Satın alma ile operasyonu tek düzende toplamak, kullanılmayan donanımın birikmesini azaltabilir. Aynı düzen, satın alan makamın kendi tercihinin askerî başarısını değerlendirmesi sorununu da doğurabilir. Bu yüzden komutanlık tasarımındaki kritik ayrım, hangi birliğin ihtiyacı tanımladığı, hangi makamın para ayırdığı ve kullanım sonucunu kimin değerlendirdiği. Yetkinin dağılımı, sistemlerin sayısından önce gelen bir hazırlık meselesi.[1]
Kullanım deneyiminin ağırlığı
Yeni komutanlığın ölçüsü, satın alma kararının birlikten gelen kullanım deneyimiyle değişip değişmediği. Project Agincourt’un ilan edilen görevi bu bağlantıyı kurmak. Somut bir değerlendirme için birliğin bildirdiği sorunu, ona karşı yapılan değişikliği ve ortak kullanım sonucunu görmek gerekir. Yalnızca daha hızlı sözleşme imzalanması, bu döngünün hangi kısmının iyileştiğini anlatmaz.[1]
Hegseth’in tasarımı askerî ihtiyacı geliştirme sürecine yaklaştırıyor; aynı zamanda ortak çalışma ve hesap verme yükünü büyütüyor. Bu ikisini çözebilen bir düzen, birliklerin uyarlanmasını kolaylaştırabilir. Çözemeyen bir düzen ise parçalı satın alma süreçlerini yeni bir komutanlığın çatısı altında toplar. Askerin elindeki aracın işe yarayıp yaramadığı sorusu, bu teşkilat değişikliğinin merkezinde kalmalı.[1]