İran’ın Arsanjan bölgesindeki 30 su örneğinde uranyumun en yüksek değeri litre başına 2,12 mikrogramdı; karşılaştırma kılavuzu 30 mikrogram. Yaşa göre yapılan modellemede küçük çocukların göreli maruziyeti daha yüksek görünse de hesaplanan tehlike oranları bütün gruplarda birin altındaydı. Örnekler yalnızca tek dönemi kapsadığı ve su tüketimi varsayıldığı için uzun vadeli güvenlik bu verilerden çıkarılamaz.
Araştırmacılar Arsanjan bölgesindeki içme suyu kuyuları ve musluk noktalarından tek bir dönemde 30 örnek topladı. Laboratuvar ölçümleri uranyumun yanında sezyum ve rubidyumu da kapsadı. Uranyum 21 örnekte algılandı; dokuzu yöntemin algılama sınırının altında kaldı. Uranyum ortalaması 1,52 mikrogram/litreydi; en yüksek sonuç 2,12 mikrogram/litreye ulaştı. Bu değerlerin tamamı karşılaştırılan litre başına 30 mikrogramlık kılavuz seviyesinin altındaydı.[1]
Uranyum maruziyeti, su tüketimi ile vücut ağırlığı ve maruziyet süresi varsayımlarından hesaplandı. Belirsiz girdiler kullanılarak Monte Carlo hesabı 10.000 kez tekrarlandı. Küçük çocukların kilogram başına daha fazla su içmesi, modelde yetişkinlere kıyasla yüksek göreli maruziyet oluşturdu. Buna karşın hesaplanan tehlike oranları bütün yaş gruplarında birin altında kaldı. Bu oran, varsayılan alınan miktarı bir referans dozla karşılaştırıyor; kişilerde hastalık olup olmadığını ölçmüyor.[1]
Sezyum 14 örnekte, rubidyum ise örneklerin tamamında saptandı; ancak bu iki element için uranyumla eşdeğer güvenilir risk katsayıları kullanılmadı. Dolayısıyla uranyumun düşük hesaplanan riskini onlara aktarmak doğru olmaz. Tek dönemlik örnekler, yağış veya su kullanımıyla değişebilecek mevsimsel düzeyleri yakalamıyor. Modelin sonucu da su içme alışkanlıkları ile gelecekteki yoğunlukların aynı kalacağı varsayımlarına bağlı. Çalışma örneklenen kaynakların kimyasal taramasını sunuyor.[1]
