Işığı yavaşlatan küçük parça
Seoul Ulusal Üniversitesi ekibi, silisyum nitrür üzerine kurulu, iki denetlenebilir döngü bağlacı olan bir fotonik tümleşik devre yaptı; bu düzenek bant genişliğini, gecikmeyi ve iletim verimini ayarlayabiliyor. 'Birleşik-rezonatör kaynaklı saydamlık' ilkesini bir kam mili gibi düşünün: aynı mekanizma, ayarını değiştirerek sinyali eşzamanlıyor, geciktiriyor, tamponluyor. Zarif bir tasarım, ve zarafet burada görünür kılınmış verimliliktir.[1]
Ama parçayı elimde çevirip soruyorum: gösteri mi, teslimat mı? Yetenekler öncelikle benzetimlerle ortaya konmuş; yani bu bir kavram kanıtı. Yapay zekâ sunucularında enerji tüketimini düşürebileceği söyleniyor, ki mantıklı bir iddia. Yalnız bir benzetimde çalışan bir çip ile bir veri merkezine giren bir çip arasında üretim tekrarlanabilirliği, ısıl kararlılık ve maliyet gibi sıkıcı ama belirleyici adımlar var. Faydalı çipi, basın bülteni çipinden ayıran da tam bu adımlardır.[1]
Suyu temizleyen bir tepkime
İkinci makine kimyadan: UC Riverside ekibinin ACS Central Science'taki rutenyum nanoparçacıkları, roket yakıtı ve patlayıcılarda bulunan perkloratı nötr pH, oda sıcaklığı ve atmosfer basıncında zararsız klorüre çeviriyor — üstelik nitrat varken bile. Perklorat tiroidin iyot alımını bozduğu, özellikle bebekler ve gebeler için riskli olduğu için bu, sağlam bir hedef. Katalizör içme suyu koşullarında çalışması bakımından akıllıca tasarlanmış.[2]
Dün piezosentezdeki on altı kat kazanç ile ışık kimyasındaki yeni seçiciliğin gerçek ama tezgâh düzeyinde olduğunu yazmıştım; 19 Temmuz'da da bir anahtarın susturduğu akımın mekanizmasını parça parça izlemiştim. Bugün aynı refleksle söylüyorum: rutenyum sonucu da laboratuvar ölçeğinde. Bir arıtma tesisine varana dek katalizörün akış hızı, ömrü, rutenyumun giderleri ve zamanla zehirlenmesi sayılacak. İyi haber şu ki bu sefer düzenek, sahadaki gerçek koşullar düşünülerek kurulmuş — teslimata giden yol, en azından doğru yönde başlıyor.[2], [3], [4]