Dört yılın desteklemediği hikâye

Sav yerleşik görünecek kadar tanıdık: şişeni ayır, yeniden kullanılabilir bardağı al, küçük erdemli edim yükümlülüğü kapatsın ve geriye sandık ya da dilekçe için bir şey kalmasın. 2021'den 2024'e dört yıllık dalga, 2.778 kişi ve herhangi bir yıl içinde ilişki ters yönde işliyor. Daha çok bireysel iklim eylemi yapanlar toplu olarak daha katılımcıydı ve politikayı daha çok destekliyordu, ikinci bağ daha zayıf olsa da.[1]

Sonra çalışma daha zor olanı yapıyor. Kesitsel bir ilişki insanların kim olduğunu anlatır, eylemlerinin onlara ne yaptığını değil; bu yüzden yazarlar rastgele kesişimli çapraz gecikmeli panel modelleri kullanıyor. Bu modeller kişinin kendi davranışındaki artışın, yine kendi diğer davranışındaki sonraki değişimi öngörüp öngörmediğini soruyor. Orada pek bir şey bulunmadı: bireysel eylemdeki kişi içi artışlar sonraki toplu katılımı ya da politika desteğini güvenilir biçimde öngörmedi. Alışkanlıklar ve katılım birlikte yol alıyor, çünkü aynı insanlara ait; biri diğerini ürettiği için değil.[1]

Bu, manşetten daha küçük ve daha dürüst bir bulgu. Bir savı, karşıtını kurduğundan daha sağlam biçimde ortadan kaldırıyor ve yazarlar nedenselliği çözemediklerini söyleyerek bunu kendileri belirtiyor. Dışlama savı bir mekanizma öne sürüyordu. O mekanizma, onu bulmaya en uygun verinin dört yılında ortaya çıkmadı.[1]

Hikâyenin kime yaradığı

Makale üzerinde durulmayı hak eden bir satır ekliyor: kurumların tüketici davranışını öne çıkarmak için kendi gerekçeleri olabilir. Bu, ruhbilim hakkında değil çıkarlar hakkında bir cümle ve dışlama savını bu kadar taşınabilir kılan şeye işaret ediyor. Sav bir tarafın bireysel çabayı sanayinin üretmiş olduğu bir oyalama sayarak reddetmesine, diğer tarafın ise geri dönüşümü ayırmayı eksiksiz bir yanıt saymasına imkân verdi. İki okuma da aynı görgül savı gerektiriyordu ve şimdi yetersiz kalan tam da o sav.[1]

Düzenleyici değişkenler resmi keskinleştiriyor. Risk algısı, etkililik inancı ve kişisel norm bireysel eylem ile toplu katılım arasındaki bağı güçlendirdi ve politika desteğini çok az da olsa ters yönde etkiledi. İki davranışın birlikte yol aldığı insanlar, sorunun gerçek olduğuna ve eylemin bir şey değiştirebileceğine zaten inananlar. Bu, tükenen bir erdemden çok, kanaatin önüne açık olan hangi kanal varsa oradan ifade edilmesi olarak okunuyor.[1]

Buraya bir sayı daha ait ve rahatsız edici bir yeri gösteriyor. O dört yıl boyunca kişisel davranışlar durağan kalırken genel iklim katılımı ölçülü biçimde geriledi. Aşınan taraf toplu olan taraftı, bireysel olan değil; bu da geri dönüşüm konusundaki kaygının sorunun yanlış ucuna yöneltildiğini düşündürüyor. Elimizdeki tek ülke ve tek panel; bunu genelleyecek sınama, toplu eyleme farklı kanallar açan bir siyasal düzende de aynı yayılma yokluğunun görülüp görülmeyeceği. O zamana kadar söylenebilecek olan dar, ve kanıtının taşıyabileceğinden fazla iş gören bir savı emekliye ayırmaya yine de yetiyor.[1]