İlk yanıtın görünmeyen hazırlığı
Bir işletmeyi yürütmek tek bir uygulamanın içinde geçmiyor. Meta’nın 29 Eylül duyurusunda Muse; Instagram profesyonel hesap analizlerine, Facebook Sayfalarına ve reklam hesaplarına bağlanıyor. Shopify, Stripe ve QuickBooks gibi dış araçlar da listede. Sokaktaki gözle bakınca vaat, daha parlak bir sohbet kutusundan çok sekmeler arasında kaybolan bağlamı bir yerde toplamak. Kasaya, müşteriye ve kampanyaya ait bilgiler zaten ayrı yerlerdeyse eylemcinin yararı ilk yanıtından önce hangi hesapların bağlanabildiğine dayanıyor.[1]
Bağlamak da işin kendisi. Meta, Muse’un işletmenin ne sattığını, nasıl konuştuğunu ve müşterilerin neler sorduğunu bu araçlardan öğrenebileceğini söylüyor. Bu, sahibin aynı bilgileri her istekte yeniden anlatma yükünü azaltabilir. Alternatif açıklama daha basit: ilk kurulumu yapmak ve bağlantıları güncel tutmak, kazanılan zamanın önemli bölümünü tüketebilir. Duyuru, tipik bir işletmenin kaç bağlantı kurduğunu veya bunun ne kadar sürdüğünü ölçmüyor. Ürünü bir görev üzerinde değerlendirmek için önce gereken hazırlığı da o görevin süresine katmak gerekir.[1]
Onay, zaman kazancının da parçası
Meta’nın açık çizgisi şu: Muse kullanıcı onayı olmadan yayımlamıyor, mesaj göndermiyor veya para harcamıyor. Bu iyi bir durak, fakat onayın işe yaraması için taslağın ne yaptığı anlaşılmalı. Reklam metnini kontrol etmek başka, reklam hesabındaki harcama kararını denetlemek başka. İşletme sahibi her adımı aynı dikkatle incelemek zorunda kalırsa eylemci iş yükünü ortadan kaldırmak yerine onu yeni bir kuyrukta toplayabilir. Açıklama bu onayların sayısını veya yanlış önerilerin düzeltme sıklığını vermiyor.[1]
Küçük işletmede “zaman kazandırdı” demek için bir tanıtım videosu yetmez. Önce aynı işi Muse olmadan ve Muse ile, hazırlık ve düzeltme dahil, karşılaştırmak gerekir. Meta’nın verdiği işletme sahibi örneği gerçek bir deneyim olarak aktarılıyor; bunun bütün işletmeler için ortalama sonuç olduğu söylenmiyor. Şimdiki somut yenilik bağlantılar ve işletme becerileri. Okurun sorusu da somut olabilir: benim işimde hangi hesap açılacak, hangi adım onay isteyecek, iş ters giderse taslağı kim düzeltecek? Duyuru bunların bir bölümünü tarif ediyor; tekrar eden kullanımın sonucunu ölçmüyor.[1]