Görünür kazanç, görünmeyen iş
Lenfest Gazetecilik Enstitüsü, 11 ABD haber kuruluşunda çalışan yapay zekâ mühendislerini daha geniş bir programa taşıyor. The Philadelphia Inquirer’da bir araç yılların arşivini taramayı kolaylaştırdı; başka bir araç haftada yaklaşık 15 saat alan haber ipucu izlemesini günlük bir özete çevirdi. Bu somut iş değişimini ciddiye alıyorum: muhabire geri dönen sürenin miktarı açıklanmadı. Fakat tarama kurallarını kurmak, çıkan ipuçlarını ayıklamak ve hataları düzeltmek de emektir.[1]
Programın güçlü yanı, mühendislerin dışarıdan hazır çözüm getirmek yerine kurumlarda işe alınması ve muhabirler ile ürün ve gelir ekipleriyle çalışması. Bu düzen çalışanların sorunları tarif etmesine alan açıyor. Yine de ortak duyuru ücret, iş yükü veya toplam çalışan sayısı için ölçüm vermiyor. İşverenin sağladığı hız ile çalışanın kazandığı zaman aynı şey değildir; yeni denetim görevi kimde kaldıysa sonuç onun açısından ayrıca sayılmalı.[1]
Kazanç kime gidiyor?
Chicago Public Media’da İspanyolca haberlerin çevirisi hızlandı ve eski ses arşivleri yazıya geçirildi. Okur için daha erişilebilir habercilik gerçek bir yarar. Fakat çeviri hızının editör incelemesini azaltıp azaltmadığı, yeni görevi kimin üstlendiği ve dil uzmanlarının çalışma koşulları duyurudan anlaşılmıyor. Yerel haber kuruluşu aynı işi daha hızlı yapıyorsa, kazancı yalnızca yayımlanan parça sayısıyla ölçmemeli.[1]
Lenfest şimdi araçları başka haber odalarına taşımayı planlıyor. Enstitünün planı, küçük kurumların tek başına karşılayamayacağı mühendislik işini ortak araçlarla paylaşmak. Bunun karşılığı açık bir iş bölümü olmalı: aracı kim bakımda tutacak, yanlış haber ipucunu kim eleyecek, çalışanlar tasarıma nasıl itiraz edebilecek? Bu sorular programın etkisini peşinen mahkûm etmiyor. Gazetecilikte üretkenlik artışının kime döndüğünü görünür kılıyor.[1]