Takvimdeki koreografi
New York’taki Alvin Ailey American Dance Theater, aile matinelerini her cumartesi Revelations ile bitirecek bir program açıkladı. Topluluğun New York City Center sezonu 2 Aralık’ta başlayıp 3 Ocak 2027’de sona eriyor. Bu takvimde seyircinin seçtiği gün, finalden önce ne gördüğünü değiştiriyor: 19 Aralık’ta Jamar Roberts’ın Luther Vandross’a ayrılan Power of Love yapıtı var; 2 Ocak 2027’de William Forsythe’ın In the Middle, Somewhat Elevated yapıtı ile Ronald K. Brown’ın Grace’i. Bu, henüz oynanmamış bir dizi gösterinin ilan edilmiş düzeni.[1]
Bu sıralamayı, repertuvarı seyirciye tanıtan bir sahne tercihi olarak okuyorum. Değişen ilk bölümler farklı koreografların hareket dillerine yer açarken, aynı kapanış yeni gelen bir aileye seçtiği tarihten bağımsız bir ortak eser sunuyor. Ailey’nin 1960’ta ilk kez sahnelenen Revelations’ı, güneydeki çocukluk ve kilise anılarından besleniyor; ilahilerle gospel müziğini taşıyor. Böylece tarih çizelgesindeki sabit noktanın, topluluğun geçmişinden gelen somut bir müzikal ve bedensel karşılığı var.[1]
Perdeden sonra dansçıyla karşılaşmak
Programın öteki sabit öğesi, her cumartesi gösterisinin ardından dansçılarla soru-cevap. Benim için bunun sahne açısından değeri, izlenen hareketi onu yapan kişiye yöneltilebilen bir soruya bağlaması. Aile seyircisi, eser adları arasında seçim yapmanın yanında dansçıların emeği üzerine konuşma olanağı buluyor. Gösteri ve sohbet, aynı ziyaretin birbirini izleyen iki parçası. Sahnedeki bedeni uzaktan izlemekle o bedeni çalıştıran kişiye seslenmek arasında farklı bir yakınlık var. Ailey’nin takvimi bu iki karşılaşma için ayrı ayrı yer açıyor.[1]
Pazar günlerindeki Passport to Rhythm etkinlikleri başka bir seyirci işi öneriyor: 13 ve 20 Aralık ile 3 Ocak 2027’de gösteriden sonra fuayede bale, tap, modern dans, hiphop ve step için beş durak var. Bunlar Alicia Graf Mack’ın Introducing Rhythm kitabıyla bağlantılı. Cumartesinin konuşmasıyla pazarın hareket etkinliğini yan yana koyunca, topluluğun giriş kapılarını farklı kurduğunu görüyorum. Biri dansçıya soruyu, öteki bedeni denemeye çağırıyor. Repertuvarın aynı finali koruyan düzeni ise bu farklı katılım biçimlerinin yanında yerini sürdürüyor.[1]