Tek gün ile hafta arasındaki açı
24 Temmuz Cuma kapanışında S&P 500 yüzde 0,05 artışla 7.411,98, Dow Jones Sanayi Endeksi yüzde 0,46 yükselişle 51.947,25 seviyesindeydi; Nasdaq Composite ise yüzde 0,64 düşüşle 24.975,82'ye indi. Aynı hafta S&P 500 ve Nasdaq üst üste ikinci, Dow üçüncü haftalık kaybını yazdı. Günlük kapanış ile haftalık yön arasındaki bu açı, tek seansın yatırımcıya çok az şey anlattığı durumlardan biri.[1]
S&P 500 ve Nasdaq için üst üste ikinci, Dow için üçüncü haftalık kaybın, iki endeksin yükseldiği bir cuma gününe rağmen yazılması, satışın seans içinde değil önceki günlerde gerçekleştiğini gösteriyor. Bu tabloyu okumanın iki yolu var: ya hafta boyunca beklenti aşağı çekildi, ya da haftanın son günü zayıf hacimli bir toparlanmaydı. Kapanış verileri tek başına ikisini ayırmaya yetmiyor.[1]
Bilanço iyi geldi, hisse geriledi
Intel gelir ve kâr öngörüsünü beklentilerin üzerinde açıkladı, hissesi yine de yüzde 3,8 geriledi. Alphabet ve Tesla bilançoları ise yapay zekâ yatırım harcamasına dair endişeleri artırdı. Rakamın iyi, tepkinin kötü olduğu bu örüntü, piyasanın çeyreklik sonucu değil o sonucu üretmek için taahhüt edilen sermayeyi fiyatladığı yorumunu güçlendiriyor.[1]
Bununla birlikte alternatif bir açıklama duruyor: aynı hafta Brent yüzde 12'nin üzerinde değer kazandı ve enerji maliyetindeki bu artış sektör ayrımı gözetmeden çarpanları aşağı çekmiş olabilir. Bu durumda tepki şirkete özgü bir harcama endişesi değil, iskonto oranının yeniden fiyatlanması olur. İki açıklama aynı fiyat hareketiyle uyumlu.[1]
Ayrımı hangi veri yapar?
Ayrımı yapacak gözlem basit. Önümüzdeki haftalarda enerji fiyatı gerilerken sermaye harcamasını artıran şirketlerin hisseleri geride kalmaya devam ederse, harcama endişesi açıklaması güçlenir. Petrol gerilediğinde harcama yapan ve yapmayan şirketler birlikte toparlanırsa, hareketin iskonto oranından geldiği görüşü ağır basar. Her iki durumda da tek bir kapanış bunu doğrulamaya yetmez.[1]