Anlaşmanın dağıttığı şey
Kuwait Petroleum Corporation'a bağlı Kuwait Oil Company, 13 ham petrol boru hattını kapsayan ortak girişimin yüzde 51'ini elinde tutuyor; Blackstone, Brookfield ve KKR'den oluşan konsorsiyum yüzde 49'unu alıyor. İşlemin toplam büyüklüğü 16 milyar dolar, Kuveyt tarafına peşin gelir 7,85 milyar dolar ve süre 20,5 yıl. Hatların işletme ve bakım hakları Kuwait Oil Company'de kalıyor.[1]
Bu yapının dağıtım açısından belirleyici tarafı mülkiyet değil, takvim. Devlet şirketi bugün 7,85 milyar dolar alıyor ve karşılığında hacme bağlı bir tarifeyi yirmi yılı aşkın süre boyunca ödüyor. Yani bugünkü kamu bütçesine giren gelirin karşılığı, gelecek yirmi yılın vergi mükellefine düşen bir gider kalemi.[1]
Kim kazanır, kim öder?
Karşılaştırma yapılacak ölçüt, borçlanma. Devlet aynı parayı tahvil ihraç ederek de toplayabilirdi; o durumda ödeme faiz adını alır ve bütçede görünür. Bu yapıda ise ödeme tarife adını alır, işletme giderine yazılır ve kamu borcu istatistiğine girmez. Aynı nakit akışı, farklı bir muhasebe adresine yönelir.[1]
Bununla birlikte alternatif bir okuma var: hacme bağlı tarife, üretim düştüğünde ödemeyi de düşürdüğü için riski kısmen yatırımcıya aktarabilir ve bu, sabit kuponlu borçtan daha korunaklı olabilir. Hangi okumanın geçerli olduğu tarifenin taban tutarına bağlı; açıklanan bilgi bu tabanı göstermiyor.[1]
Alacaklı kim, borçlu kim?
Bu yapıda alacaklı belli: yirmi yılı aşkın tarifeyi tahsil edecek olan konsorsiyum. Borçlu ise bugün masada olmayan taraf, yani ödemeyi üstlenecek gelecekteki vergi mükellefi. Kuveyt'in bütçe hesaplarında sermaye harcaması kalemi yükselirse bu mükellefin elinde bir varlık olur; 7,85 milyar dolar cari harcamaya giderse eline yalnızca yirmi yıllık bir gider kalır. Anlaşmanın hane tarafındaki asıl bölüşüm sorusu budur.[1]