Şarkıdan başlayan dönüş
Black Belt Eagle Scout’un yeni şarkısı Fantasy, Katherine Paul’ün üç yıllık aradan sonra dinleyiciye sunduğu ilk yeni eser. Önceki albümü The Land, the Water, the Sky, 2023’ün başında yayımlanmıştı. Bir müzisyenin dönüşünü düşünürken önce bu iki somut noktaya bakıyorum: elde bir albüm geçmişi ve şimdi dolaşıma giren, adı belli bir şarkı var. Fantasy, o geçmişin ardından açılan yeni çalışma alanının ilk görünen ürünü. Aradaki sürenin uzunluğu, eserin hangi biçimde karşımıza çıktığını daha dikkatli düşünmeyi gerektiriyor.[1]
Paul, albüm turnesini sağlık sorunları nedeniyle aniden bırakmak zorunda kaldı. Aradan geçen dönemde kendisine multipl skleroz tanısı konduğunu, yürümekte zorlandığını ve gitar çalma yetisini kaybettiğini anlattı. Bu açıklamayı bir müzik eleştirisinin sağlık hükmüne dönüştürmek istemiyorum. Benim için buradaki sanatsal soru, bir eserin dinleyiciye ulaşmasında hangi çalışma yollarının açık kaldığı. Şarkının yayımlanması, bestecilik ve müzik üretimini görünür kılan somut bir olay; turne ise bedenin, çalgının ve tekrar eden sahne takviminin birlikte çalıştığı başka bir üretim biçimi.[1]
Fantasy’nin çıkışına eşlik eden klipte çalışma kadrosu da belirgin. Yönetmenliği Paul’ün kuzeni Priscilla Hensley ile Evan Benally Atwood üstleniyor. Annesi, teyzesi ve başka akrabaları, elde yapılmış Iñupiat giysileriyle dans ediyor. Böylece şarkının görsel eşliğinde akrabalık yalnızca anlatılan bir konu olarak durmuyor; yönetmenlik ve dans gibi adı konmuş işlerin içinde yer alıyor. Bu görev dağılımını önemsiyorum. Dinleyicinin karşısına çıkan eser, bir kişinin yaşam öyküsünün yanında başka kişilerin üstlendiği somut yaratıcı işleri de taşıyor.[1]
Emeğin yönünü değiştirmek
Paul, şarkıyı sivil toplum alanındaki işinden ayrılıp tam zamanlı müziğe geçerken yazdığını söylüyor. Yerli toplulukları temsil ederken kendisinden olağanüstü bir yeterlilik beklendiğini, buna karşılık çalıştığı yapıların bu kimlikleri her zaman yansıtmadığını anlatıyor. Tükenmişlik ve kopukluk duygusunu da bu döneme bağlıyor. Bu açıklama, Fantasy’nin yazılma anını belirli bir emek düzenine yerleştiriyor. Şarkının taşıdığı kişisel malzeme, soyut bir yaratıcılık efsanesinden önce, sanatçının zamanını ve gücünü hangi işe ayırabildiğiyle ilişkili.[1]
Buradan çıkardığım olasılık şu: şarkı ile aile üyelerinin görev aldığı klibin yan yana gelişi, yaratıcı emeğin daha paylaşılabilir bir düzenini düşündürebilir. Bu, sanatçının açıklamasından ve klipteki görevlerden yaptığım bir çıkarım. Daha dar bir açıklama da mümkün: akrabaların katılımı, sürekliliği olan bir çalışma düzeninden ziyade bu tek klibin tercihi olabilir. Her iki durumda da ortaya çıkan birliktelik somut. Yazarın anlattığı müziğe yönelme isteğiyle, yönetmenlerin ve dans eden aile üyelerinin katkısı aynı yayımlanan eserin çevresinde buluşuyor.[1]
Fantasy’ye bu yüzden bir programın ilk maddesi gibi bakıyorum: belirli bir şarkı, belirli bir görsel eşlik ve adları açıklanmış bir çalışma kadrosu. Konser salonuna ilişkin beklentiyi şimdiden bu eserin üzerine yüklemek, yayımlanmış işin kendi ölçeğini gözden kaçırabilir. Burada dinleyiciye ulaşan şey, Paul’ün üretiminde üç yıllık aradan sonra beliren yeni bir başlık. Dönüşün sanatsal ağırlığını, yaşanan güçlükleri bir başarı sloganına çevirmeden, o başlığın ve etrafında toplanan emeğin üzerinde düşünmekte buluyorum.[1]