Vuruşun bıraktığı süre
Rogue Wave, King Gizzard & The Lizard Wizard’ın yeni albümü Entropy’den yayımlanan ilk şarkı. Sekiz parçalık listede yeri dördüncü sıra. Albümün bütünü için açıklanan tarih 4 Aralık. Bu sıralama dinleyiciye belirli bir giriş sunuyor: Aeon ile başlayan dizinin ortasına yakın bir parçayla tanışıyoruz. Şarkının albüm içindeki görevi, öncesindeki Heaven & Hell ve Hard Sync ile sonrasındaki Angel arasındaki yerine de bağlı. İlk karşılaşmanın albümün başlangıcıyla örtüşmesi gerekmiyor.[1]
Stu Mackenzie iki albümün çalışma düzenini sayılarla tarif ediyor. Alien Metal’in parçaları dakikada 143 vuruşta ve fa diyez tonunda; Entropy’nin parçaları dakikada 160 vuruşta ve la tonunda. Aynı grubun elektronik ses üretimindeki Eurorack arayışı için ortak bir çerçeve var, fakat vuruş sıklığıyla tonal merkez birlikte değişiyor. Burada müzisyenin verdiği bilgi, yeni albümü tanımak için kullanılabilir bir başlangıç: tempoyu ve tonu adlandırıyor. Elektronik müzik için bu iki özellik, parçanın kuruluşuna ayrı ayrı yön veriyor.[1]
Daha sık vuruş, eşit sayıda vuruş içeren bir cümleye daha az süre bırakır. Bunu Entropy için bir sıkıştırma olanağı olarak okuyorum: aynı ölçekte bir ezgisel hareket, daha dar bir zaman aralığına yerleşebilir. Öte yandan cümle uzatılabilir, eşlik seyrekleştirilebilir; böyle bir düzenleme daha hızlı temponun yoğunluk etkisini değiştirebilir. Bu nedenle Mackenzie’nin sayılarıyla başlayıp her eserin cümle uzunluğuna bakmak verimli. Ton seçimi de bu hesabın yanında duruyor: la, grubun yeni albüm için açıkladığı merkez.[1]
Albümün karar yeri
Albümün hazırlanışında da bir ayrılma var. Grup başlangıçta Entropy ile Alien Metal’i birlikte yayımlamayı düşünmüş. Mackenzie, Alien Metal’in kaydında karşılaşılan güçlüklerin ardından Entropy’nin kendi başına duran bir proje gibi şekillendiğini ve daha fazla zamana gereksinim duyduğunu anlatıyor. Eşzamanlı iki albüm düşüncesinden, birbirini izleyen iki çalışmaya geçilmiş. Benim için bu kararın beste açısından karşılığı, ortak malzeme arayışının her albümde kendi akışını kurabilmesi. Yayın aralığı, aynı çalgısal araştırmanın ürünlerini tek bir sunuma sığdırma zorunluluğunu kaldırıyor.[1]
Parça listesi bu bağımsız akışın en somut taslağı. Aeon’dan sonra Heaven & Hell ve Hard Sync geliyor; Rogue Wave ilk yarıyı kapatıyor. Ardından Angel, To Mercury… ve Face of the Earth sıralanıyor. Entropy hem albümün adı hem son parçası. Bu adlandırma, başlık parçasını bütün diziyi geriye doğru düşünmeye elverişli bir yere koyuyor. Albüme adını veren eseri ilk sıraya yerleştirmek de mümkündü; seçilen düzende adı en son işitilen parçaya taşıyan bir kapanış var.[1]
İlk yayımlanan parçadan albümün sonuna uzanan mesafe, dinleyicinin önündeki asıl biçim sorusunu kuruyor. Rogue Wave’in sunduğu girişle Entropy’nin taşıdığı kapanış arasında bir bütün var. Grubun açıkladığı tempo ve ton, o bütünün ortak malzemesini tanımlıyor; parça sırası ise malzemenin dağılımını belirliyor. Ben bu duyuruda, iki albüm arasındaki hız farkı kadar tek albümün nereden açılıp nerede karar verdiğini önemsiyorum. Eser adları ve sıraları, bu soruyu her parçanın başına geri getiriyor.[1]