Afişin belirlediği kadro

Jumbotron yayımlandı; David Longstreth’in konser afişinde ise solo yazıyor. Dirty Projectors’ın yeni şarkısı, Joyful Noise anlaşması ve Well-Tempered Zealot etiketiyle birlikte duyuruldu. Burada müziğin örgütlenişi bakımından en somut tercih, sahneye çıkacak kadronun ölçeği. Bir grup adının altında tek kişinin turneye çıkması, dinleyicinin karşısındaki icracıyı açıkça tanımlıyor. Albümdeki seslerin sahnedeki karşılığını düşünmek için başlangıç noktası bu kadro.[1]

Takvim 2 Nisan 2027’de Knoxville’deki Big Ears Festivali’nden başlıyor. Nisan’da Minneapolis, Chicago ve New York da var; Haziran’da Manchester, Londra ve Berlin’e uzanıyor. Solo tanımı bu geniş güzergâhın başlığında duruyor. Longstreth’in adıyla Dirty Projectors adının aynı programda buluşması, besteci ile topluluk arasındaki ilişkiyi sahnenin merkezine taşıyor: dinleyici grubun adını, tek icracının sorumluluğuyla birlikte okuyor.[1]

Bu tercihin ilginç yanı, bir parçanın hangi görevlerini tek icracının taşıdığı sorusu. Melodi, eşlik ve ritmik düzen bir düzenlemenin ayrı işlerini yapar. Solo biçim, bu görevlerden hangilerinin öne çıktığını dinlemeye çağırıyor. Konserin bütününü şimdiden duyduğumuzu varsaymadan, açıklanan kadronun önemini burada buluyorum. Grubun adı tanıdık olsa da sahnedeki işbölümünün ölçüsü yeniden tek icracıdan başlıyor.[1]

Kataloğun değişen ölçeği

Longstreth’in yakın çalışmalarında ölçek tek yönde ilerlemiyor. Dirty Projectors 2020’de Flight Tower’ın da bulunduğu beş kısa albümden oluşan bir dizi yayımladı. Longstreth daha sonra büyük bir topluluk için Song of the Earth’ü yazdı; bu sipariş eser geçen yıl sayısal olarak yayımlandı. Grubun son albümü ise 2018 tarihli Lamp Lit Prose. Kısa yayın dizisi, büyük topluluk eseri ve solo turne, aynı bestecinin farklı kadrolarla kurduğu çalışma biçimlerini görünür kılıyor.[1]

Büyük topluluk için yazılmış bir eserden solo programa yönelmek, eşlik yükünün daha az icracı arasında paylaşılmasına yol açabilir. Bu, her parçanın sadeleştirildiği anlamına gelmez: özel olarak solo için seçilmiş bir repertuvar da aynı kadro tercihini açıklayabilir. Benim için verimli karşılaştırma, büyüklük sıralaması yerine müzikal görevlerin dağılımında. Aynı ezginin hangi eşlikle, hangi ses tarafından taşındığı, kadro değişiminin dinlenebilir karşılığıdır.[1]

Jumbotron, bu konserler başlamadan önce yayımlanan yeni parça. Longstreth şarkının çıkışını dikkat, ses yüksekliği, odak ve ayrıntı üzerine düşüncelerle anlatıyor. Solo afiş bu sözcükler arasından ayrıntıya somut bir yer açıyor: dinleyicinin karşısında tek icracı var. Yeni şarkıyla yeni konser biçimini yan yana düşündüğümde asıl merakım, daha az kişinin taşıdığı müzikal görevlerin nasıl paylaşıldığı. Dirty Projectors adını sahnede yeniden okumanın yolu, önce bu kadroyu duymaktan geçiyor.[1]